Κεντρικό Μενού
Top Users

Loop +8953 Barbarella +6211
3873
3Admin
2644
4cinephile22
2050
5gr21
1541
6eirinips
1244
7ginab
1005
8kezia
904
9SerialWatcher
890
10mariaross
Last Comment
-3680
gr21 23:55
Το δεύτερο μέρος είναι ακόμα πιο σκοτεινό, βίαιο, τολμηρό, βαρύ, σκληράδα, αλληγορίες γύρω από τη σεξουαλικότητα, με περισσότερο γυμνό, άγριες σεξουαλικές και σαδομαζοχιστικές σκηνές, μπόλικη διαστροφή, αντισυμβατικό περιεχόμενο, αφού μοιάζει να έχει σοβαρέψει επικίνδυνα, εγκαταλείποντας σταδιακά τις μικρές χιουμοριστικές σφήνες, προς χάριν μιας αδιάκοπης όσο και αμείλικτης κατάβασης στα δύσβατα της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου η μόνη ευχαρίστηση προέρχεται πλέον από τον οξύ πόνο. Ο Lars von Trier βοηθάει τον θεατή να ταυτιστεί με μια ψυχρή γυναίκα που δεν αγαπά τον εαυτό της γι’ αυτό που το σώμα της αγαπά περισσότερο, λες και το μυαλό της είναι ξεκομμένο από την κάψα που νιώθει. Οι σεξουαλικές της περιπέτειες ταυτίζονται περισσότερο με μηνύματα αυτογνωσίας, δηλώνουν άπλετο πόνο στην προσπάθεια επίτευξης των στόχων της.

Το ανθρωπολογικό στοιχείο, η ανθρώπινη ψυχολογία, οι κοινωνικοί ρόλοι, πάντα υπό το πρίσμα ενός αδιόρατου νόμου του σύμπαντος που θέλει να υπάρχουν αντίπαλες πλευρές και μέτωπα, το καλό και το κακό, το άσπρο και το μαύρο, το σωστό ή το άδικο, κρίνονται εδώ μέσα από τις συζητήσεις της Joe και του Seligman. Κι εκεί, ωστόσο, που νομίζεις ότι πλησιάζει η λύτρωση, μετά και την αποκάλυψη του ποιος ήταν εκείνος που άφησε την Joe αιμόφυρτη και ημιλιπόθυμη στην εναρκτήρια σεκάνς του πρώτου μέρους, ο Trier σε αποτελειώνει με μια αναπάντεχη τελική σεκάνς. Μια σεκάνς, η οποία έρχεται να σου υπενθυμίσει πως η ψυχή της γυναίκας είναι όντως μια άβυσσος. Το δεύτερο μέρος είναι πιο δυνατό και πιο διεισδυτικό και σαφώς πιο σκηνοθετικά θαρραλέο. 6/10!!
Nymphomaniac: Vol. II / Nymphomaniac: Μέρος Β (2013)
-3685
firefightergr 23:36
-3687
Barbarella 23:33
Σαν να βλεπουμε εδω κατι το τελείως άλλο το διαφορετικό, με μια πανέμορφη μικρη με τη σειρα της δλ, που θυμιζει καπου κ το επος του 82 οσον αφορα το θεμα. Η μικρη του τοτε ομως ηταν ορφανη εξ αρχης του φιλμ, χωρις εξηγηση για το τι εγινε με την μητερα, κ με μια διαρκη αγωνια κ τρεξιμο στο δρομο παντου , με τον πατερα της. Εδω η μανα εμφανιζεται κ παίζει εξ αρχής ρολο στην ολη ιστορια. Δεν ξερω αν αυτο ηταν του σεναριου, ειτε προσθηκη, ειτε αφαιρεση χαρακτηρα στην αρχικη ταινια. Με τα ξαναφτιαξιματα εκαναν το θεατη να χει χασει το μυαλο, μην ξεροντας ποια ειν η αληθεια του συγγραφεα, κ ποια η προσθηκη η δικη τους.
Φυσικα τελεια φωτογραφια , ναι δυνατο καστ, αλλα αρκετα προβλεψιμο γιατι ο θεατης πλεον ξερει την ιστορια οπως κ τι θα δει αρα ουδεμια αγωνια ουτε σασπενς.
Αλλη διαφορα ειναι οτι ασχολουνται εδω με κ με τους γονεις αλλα κ για καποιες "ικανοτητες τους" απ τα φοιτητικα τους χρονια -κ τελικα δεν ξερουμε ποιο σεναριο αντιστοιχουσε στο βιβλιο του Κινγκ κ ποιο ηταν το αυθεντικο. Ενδιαμεσα τραβαει λιγο, κουραστικα. Το αλλο ηταν ασταματητες εξελιξεις που δεν αφηνε να βαρεθουμε. Εδω αναρρωτιεται κανεις γιατι γινονται καποιες ενδιαμεσες ασχετες καταστασεις κ διαφορα περιττα. Οκ καθηλωνει αλλα οχι διαρκως. Μερικες σκηνες σε προκαλουν να τις περασεις στο γρηγορο.
Ενα μεγαλο θεμα ομως κ μπραβο που θιγεται ειναι η παρενοχληση κοινως bullling , που ειναι καυτο ειδικα στις μερες μας.
Θα το ξεχωρησω λοιπον απ το παλιο εφ οσον δεν εχουν ουδεμια σχεση κ θα το παρω ως ενα δυνατο ημι-αριστουργημα , βασισμενο στην ιδεα κ ανεξαρτητοποιημενο οπου βλεπουμε μια παρεμφερη ιστορια απ την αρχη.. Ετσι μονο θα πω καλα λογια κ οτι αξιζει να το δει καποιος.
Πύρινη Οργή / Firestarter (2022)
-3708
northman 21:03
Η θεματική και η ατμόσφαιρα της ταινίας, που αποτελεί σπουδαίο δείγμα ευρωπαϊκού ψυχολογικού θρίλερ, θυμίζουν Hitchcock. Συνηθισμένοι άνθρωποι που ανά πάσα στιγμή μπορεί να αντιμετωπίσουν ασυνήθιστες καταστάσεις, όπως δηλαδή μπορεί να συμβεί στον καθένα. Ένα εντυπωσιακό κινηματογραφικό σχόλιο για την δύναμη της εμμονής και το πώς το «κακό» μπορεί να έχει άνετα την πιο κοινότοπη μορφή. Μέσα από την αριστοτεχνική αφήγηση οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται σταδιακά, όπως και η πλοκή, ενώ δεν λείπουν οι συνεχείς εκπλήξεις. Η ατμόσφαιρα μυστηρίου, που δημιουργείται και αποκαλύπτεται σιγά-σιγά, είναι εξαιρετική, με συνέπεια να αυξάνεται κατακόρυφα το ενδιαφέρον για το τι πραγματικά έγινε τη μέρα του συμβάντος. Μέχρι το σπουδαίο φινάλε το σασπένς είναι στα ύψη. Η ταινία βασίζεται στη γαλλο-ολλανδική νουβέλα «Το χρυσό αυγό» του Tim Krabbe. Χαμηλών τόνων αλλά ξεχωριστό, δυνατό και έξυπνο φιλμ, με άψογη ρεαλιστική σκηνοθεσία. Spoorloos (1988)
-3711
northman 20:02
Θα μπορούσες να την χαρακτηρίσεις και «πειραματική» ταινία. Με ελάχιστους διαλόγους, κυκλικές επαναλήψεις σκηνών και με sci-fi κεντρικό θέμα, είναι περίεργα γοητευτική. Βέβαια ουσιαστικά αφηγείται κάτι πολύ περισσότερο από την μινιμαλιστική ιστορία μιας εξωγήινης που δοκιμάζει το σεξ και αποκτά εμπειρίες από τους άντρες που αφήνει κάθε φορά πίσω της για να συναντήσει το επόμενο θύμα της. Ο Τζόναθαν Γκλέιζερ με τον τρόπο που σκηνοθέτησε την ταινία και την αισθητική απεικόνιση που διάλεξε για να σκιαγραφήσει την αφήγηση της ιστορίας του δεν σου δίνει και πολλά περιθώρια να ταυτιστείς με ο,τιδήποτε συμβαίνει σ’ αυτή. Παρ’ όλα αυτά, όμως, σου είναι αδύνατο να αντισταθείς και να μην ακολουθήσεις σαν υπνωτισμένος τον κινηματογραφικό του εφιάλτη, που μοιάζει να αγγίζει το δυσδιάκριτο όριο μεταξύ ενός περίεργου (;) ρομαντισμού και μιας τόσο απροκάλυπτης βίας, που μέσα από τα μάτια της εξωγήινης μοιάζει σαν να είναι η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Εντυπωσιακή η νυχτερινή απεικόνιση της Γκλασκώβης, μέσα στην οποία εκτυλίσσεται βασανιστικά αργά και με αξιοπρόσεκτη σκηνοθετική ικανότητα ο παράλληλος κόσμος της εξωγήινης και πανέμορφης όσο ποτέ Scarlett Johansson. Πώς λέμε serial killer ; Ε, εδώ θα πρέπει να ονομάζεται serial fucker ! Κάτω από το Δέρμα / Under the Skin (2013)
-3713
Barbarella 19:25
Οταν βλεπουμε Μισελ Γιονγκ κ Τζειμς Χονγκ καταλαβαινουμε οτι ειναι ανεκαθεν διαπρεποντες στο Χολιγουντ ως κολοσσοι εκ Κινας. Πασιγνωστοι με μεγαλη καριερα κ ολοι τους θυμομαστε..Οταν βλεπουμε Τζεμι Λι Κερτις εχουμε επισης να θαυμασουμε κ την ταπεινοφροσυνη της να δεχεται β ρολο . Μεγαλα γενικως ονοματα εδω , κ ενω ξεκιναει περιφημα με ηρωιδα μια κινεζα μεταναστη στην Αμερικη οπου εχει το βιος κ την οικογενεια της, αγχωδης , υπερκινητικη κ τελειομανης, σ αντιθεση με εναν υπο σκιαν συζυγο κ μια ανευθυνη "οτι ναναι " κορη, στην πορεια πεφτει κατακορυφα. Διοτι οσον αφορα το σεναριο μας προδιαθετει με ενα κοινωνικο, κωμικο στοιχειο , κ προσδοκουμε να δουμε την πορεια συναμα με περιπετεια της ηρωιδας που γενικα φανταζομαστε πολεμικες τεχνες κ δικαιοσυνη. Ομως βλεπουμε κατι σαν παραξενο ματριξ, οπου βασει μιας μηχανης τελευταιας τεχνολογιας ο ανθρωπος συμπεριφερεται σαν ρομποτοποιημενο πλασμα , γυρνωντας σε μια ροδα αναμνησεων της ζωης του. Ξαφνικα ο ανδρας της , ο παραγκωνισμενος της φερνει τα πανω κατω με αυτη την παραξενη εκπληξη..Κ το δραμμα της αρχιζει οπως κ του θεατη που πεταγεται αποτομα σε κατι επιστ φαντασιας απο κοινωνικο κ κωμικο.
Η αντιθεση ξενιζει αλλα οπου υπαρχει κινεζος βρισκεται κ το υπερφυσικο , αλλα κ οι πολεμικες τεχνες. Θυμιζει λιγο κατι παλιες δεκαετιες , αν κ το προτιμουσαμε οπως το ειδαμε κ γενικα το κλασσικο κωμικο ξεκινημα της αρχης..Σεναριο 2 σε ενα ειτε πολλα σε ενα, το οποιο καταστρεφει το ωραιο του ξεκινημα, στην πορεια.Αριστη φωτο κ καστ, απλα η κατασταση δεν σωζεται για να του δωσει την αξια που του χρειαζεται.
Τα πάντα όλα / Everything Everywhere All at Once (2022)
-3714
northman 19:23
Με τον αριστουργηματικό «Ιρλανδό» του ο μεγάλος Μάρτιν Σκορσέζε επιχειρεί να μας εξιστορήσει με διαφορετικό τρόπο τις – εν μέρει - βιωματικές εμπειρίες του από τους «κακόφημους δρόμους» (πόσο θεσπέσια είναι αυτή από τις πρώτες ταινίες του!) της κινηματογραφικής του καριέρας. Βασίζεται στο βιβλίο του Τσαρλς Μπραντ «I Heard You Paint Houses» (κάπου διάβασα ότι ο τίτλος είναι ευφημισμός για τους εκτελεστές της μαφίας, αφού το αίμα των θυμάτων τους έβαφε τους τοίχους) και στην μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη από τον σεναριογράφο Στιβ Ζέλιαν. Στην ουσία η ταινία λειτουργεί ως επιτομή του συνολικού έργου του θείου Μάρτι, αφού πρόκειται για μια πολυσύνθετη μαφιόζικη εποποιία γεμάτη από πολιτική διαφθορά, σκοτεινές και άρα απειλητικές δυνάμεις, συνωμοσίες, αμαρτωλές προσωπικές φιλοδοξίες, σοκαριστική βία, απληστία....Δεν παύει, όμως, να κυριαρχεί στην αφήγησή του μια ατμόσφαιρα θλίψης, αλλά και σοφίας και ωριμότητας, αυτής που κατακτάται με το πέρασμα τόσο παραγωγικών και ποιοτικών χρόνων του στο χώρο του κινηματογράφου. Ένας αξεπέραστος ποιητικός, ελεγειακός και συμβολικός λόγος για την θνησιμότητα και την ματαιότητα της ζωής που διαισθάνεται όποιος κατανοήσει ειλικρινά την έννοια της θνησιμότητας. Με άλλα λόγια το παραβολικό σχόλιο του Σκορσέζε παραπέμπει συμβολικά στην ενσυνείδηση πως τελικά η σκοτεινή και καταχθόνια πλευρά των πραγμάτων δεν έχει το προνόμιο να ανήκει στη μαφία, ούτε στην αδυσώπητη εξουσία και τον καπιταλισμό, αλλά στον ανίκητο χρόνο. Και τα καταθέτει αυτά μέσα από τους καλοσχηματισμένους χαρακτήρες της ταινίας του, που λες και εξομολογούνται τις ενοχές τους, γονατίζουν απελπισμένοι και γεμάτοι μεταμέλεια και νιώθουν την σπαραχτική ματαιότητα της ύπαρξής τους, αλλά και την ατέλειωτη μοναξιά τους. Ο Ιρλανδός / The Irishman (2019)
-3719
northman 18:50
Μια από τις καλύτερες action movies που έχω δει ποτέ ! Τέρμα τα γκάζια, σπασμένα φρένα, «φτιαγμένα» αυτοκίνητα...όλη η ταινία είναι ένα μανιασμένο, ξέφρενο κυνηγητό. Προσοχή όμως ! Δεν απευθύνεται σ’ εκείνους που αποζητούν αποκλειστικά και μόνο την στιγμιαία, ελαφριά ικανοποίηση από ένα καθαρά καταναλωτικό buster. Κάθε σκηνή της, παρά το γεγονός ότι δεν λείπει σχεδόν ποτέ η καταιγιστική δράση από καμία, φαίνεται πως δεν φτιάχτηκε με βιασύνη και με άμεσο σκοπό μόνο τον φτηνό εντυπωσιασμό, κλείνοντας το μάτι στον αποχαυνωμένο θεατή. Ούτε καταφεύγει στην ειρωνεία, τη σάτιρα και τον αυτοσαρκασμό για να καλύψει τις πολλές και χτυπητές αδυναμίες από τις οποίες πάσχουν πάρα πολλές ταινίες του είδους. Ο «Δρόμος της Οργής» ξεκάθαρα διέπεται από μια φεμινιστική θεώρηση των δρώμενων (αθάνατη Furiosa !), αλλά και παραπέμπει απευθείας σε δρώμενα αρχαίας τραγωδίας. Δεν σου αφήνει την αίσθηση του κενού παρακολουθώντας την (σε αντίθεση με τις πιο πολλές ταινίες του είδους που, μετά το φινάλε τους, αναρωτιέσαι γιατί έχασες δύο – ας πούμε – πολύτιμες ώρες από τη ζωή σου), ενώ θέτει για προβληματισμό ένα σωρό ενδιαφέροντα φιλοσοφικά ζητήματα τόσο για τη φύση του ανθρώπου όσο και για τη πορεία και το ρόλο του μέσα στον χρόνο και τον κόσμο. Respect στις ερμηνείες των Tom Hardy, Charlize Theron. Σπουδαία ερμηνεία από τον αγνώριστο (για τις ανάγκες του ρόλου του) Nicholas Hoult. Mad Max: Fury Road / Mad Max: Ο δρόμος της οργής (2015)
Φιλικά site

Ταινίες & σειρες online με ελληνικους υποτιτλους


tenies-online.best

voody-online.com
Chat Box