Κεντρικό Μενού
Top Users

Loop +8912 Barbarella +5334
3509
3Admin
2356
4cinephile22
1519
5eirinips
1006
6kezia
997
7gr21
913
8SerialWatcher
892
9mariaross
852
10(Aμβροσιος)
Last Comment
25
UuPerfectLoveuU 18:09
24
gr21 18:07
Καταπληκτική ταινία, αν και τεράστια σε διάρκεια που κουράζει σε μεγάλο βαθμό, μεταφέρει με έντονο ύφος το αίσθημα της επιβίωσης και το μεγαλείο της ανθρώπινης αντοχής που δίνοντας σκληρό αγώνα τα βάζει με τα στοιχεία της φύσης. Ο "Ναυαγός" ένας άνθρωπος μόνος του σε ένα ερημικό νησί ανακαλύπτει την πραγματική υπόσταση της ζωής και περνάει πολλές δυσοίωνες στιγμές, με μόνη του συντροφιά μια μπάλα που έχει γίνει ο καλύτερος του φίλος, μιλάει και πορεύεται μαζί της και όταν την χάνει κλαίει σα μικρό μωρό και μόνο για αυτό και αφήνοντας πίσω τα πανέμορφα μηνύματα που σου περνάει (μέσα από τη σιωπή και από μία έκφραση ή βλέμμα), το έργο σου καρφώνεται στη μνήμη, προβληματίζει ιδιαιτέρως το θεατή μετά το τέλος της. Το θέμα της σύγχρονης ζωής, γεμάτης από άγχος, κινητά τηλέφωνα και τεχνολογία, έρχεται σε αντίθεση με το θέμα της μοναξιάς και το ένστικτό της επιβίωσης στον απομονωμένο κόσμο. Η όλη πορεία του ναυαγού στο νησί πάει σε βάθος και πείθει για το μέγεθος των συναισθημάτων και των αδιεξόδων που μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος σε ανάλογη θέση. Εντυπωσιακή η σκηνή του αεροπορικού δυστυχήματος, με φοβερά εφέ, πολύ καλή σκηνοθεσία για την εποχή που γυρίστηκε, φανταστική κι άριστη φωτογραφία, έχει συγκίνηση, ανάμεικτα συναισθήματα, λύπης και χαράς, ενώ κάποιες σκηνές είναι αστείες. Το σενάριο καταφέρνει να πείσει και ασχολείται περισσότερο με την ουσία της όλης καταστάσεως με την οποία βρίσκεται εντελώς απρόσμενα ο Χανκς. Ο σκηνοθέτης δε βάζει τον πρωταγωνιστή αντιμέτωπο με άγρια θηρία, ιθαγενείς ή εξωγήινους... Ο μεγαλύτερος εχθρός του ναυαγού στην προκειμένη περίπτωση, είναι ο ίδιος του ο εαυτός, το παρελθόν του που τον στοιχειώνει.

Μια πάρα πολύ συγκινητική ταινία με μαγικά άγρια εξωτικά τοπία. Όταν το συναίσθημα που σου αφήνει η ερμηνεία ενός και μόνο πρωταγωνιστή κατά τη διάρκεια της ταινίας δε σε κάνει να σκεφτείς κανένα από τα μικρά σκηνοθετικά-σεναριακά ελαττώματα-ατοπήματά της, τα λόγια είναι περιττά.... Συγκινήθηκα βλέποντας έναν σύγχρονο άνθρωπο να εκτιμάει οτιδήποτε υπάρχει γύρω του, πράγματα που στην κανονική του ζωή θα θεωρούσε άχρηστα και δεδομένα. Επίσης η ανάγκη του για επικοινωνία με ανθρώπους και ιδιαίτερα ο τρόπος που ερμηνεύει αυτή την ανάγκη. ο Χάνκς με την υποκριτική του και με τον δικό του ιδιαίτερο και εκφραστικό τρόπο, κάνει την υπόθεση ανυπέρβλητη. Ανεπανάληπτος ο Τομ Χανκς σ' έναν πάρα πολύ δύσκολο ρόλο, στηρίζει μόνος του όλο το έργο, ακόμα και με περιορισμένους διαλόγους. Μόνο το ότι άφησε γένια, μαλλιά, πήρε τόσα κιλά και τα ξαναέχασε, κάτι πρέπει να μας λέει. Ωραία νυχτερινά και πανοραμικά πλάνα. Μην περιμένετε να δείτε ανθρώπους να ψάχνουν για το δυστύχημα και όλα αυτά τα συνηθισμένα με φρου-φρου και αρώματα.

Στα αρνητικά: Κάπου-κάπου τραβηγμένη, δεν ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία της υπόθεσής της, έχει κάποιες υπερβολικές συμπτώσεις, ειδικά το φοβερά μεγάλο χρονικό διάστημα που μένει μόνος του, 4 ολόκληρα χρόνια, πώς τρεφόταν, πώς έπινε, πώς ζούσε γενικά, πέρα από την μοναχικότητα. Αργοκίνητη κάπως στην εξέλιξη, πλατιάζει στον ρυθμό της, έχει μερικά κενά στο κεντρικό κορμό της πλοκής. O Ρόμπερτ Ζεμέκις μπορεί να κάνει θαύματα εάν έχει στα χέρια του το σωστό σενάριο. Εδώ όμως αυτό χαρακτηρίζεται από απλότητα και ανισότητα, με τις σκηνές στο νησί να είναι τρομερά δυνατές, άλλο τόσο αδύναμες όμως να είναι οι σκηνές στην πόλη. Εξαρτημένος λοιπόν από το σενάριο, ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει, κάτι που θα μπορούσε να είχε γίνει επιτυχώς αν η ταινία τελείωνε με την επιστροφή του Τομ Χανκς στην πόλη. Όμως αυτό δεν είναι το τέλος. Δυστυχώς ακολουθεί ένας ανιαρός, κλισέ και γενικότερα ανούσιος μελό επίλογος που καταστρέφει μια ταινία που θα μπορούσε να είχε μείνει στ' αλήθεια αξέχαστη. Θα μπορούσε να γίνει πιο ενδιαφέρουσα αν μας έδειχνε ανάμεσα και τις αντιδράσεις του περιβάλλοντος που άφησε πίσω ο Χάνκς. Ηθικό δίδαγμα της ταινίας: ΜΗ ΒΓΑΖΕΙΣ ΠΟΤΕ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ! 8/10!!! wink
19
gr21 16:29
Δέκα χρόνια μετά την τελευταία του επίσκεψη, ο δολοφόνος-«φάντασμα» του Γούντσμπορο επιστρέφει στη ζωή της Σίντνεϊ Πρέσκοτ και η επική ταινιάρα franchice του είδους της, κάνει πιο ανατρεπτική, πιο καταιγιστική, πιο ανεπανάληπτη από ποτέ την ιστορία που μας στιγμάτισε από την προηγούμενη τριλογία και υπόσχεται να μας παγώσει το αίμα, αφού νέος κύκλος αίματος ανοίγει, νέος γύρος φρικτών δολοφονιών μας περιμένει από τα κοφτερά μαχαίρια του ghost-face φονιά, με απίστευτες συγκινήσεις, αδρεναλίνη στα ύψη, πολύ σπλάτερ καταστάσεις, ιδιαίτερα αυτοσαρκαστικό με επιτυχία σε μερικά σημεία, μυστηριώδη ατμόσφαιρα, πολύ φρέσκο και πιο αιματηρό, μοναδικό σενάριο καθώς θύμιζε το κορυφαίο όλων "Scream 1", δράση ασυναγώνιστη κι ασταμάτητη δίχως τέλος, το παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα. Μακράν καλύτερη από το τρίτο μέρος της σειράς, με πολλά κοινωνικά μηνύματα σχετικά με την αλόγιστη χρήση του μαύρου ίντερνετ και της ανωνυμίας των ανθρώπων που φέρνει επικίνδυνες κι ανυπολόγιστες συνέπειες στα θύματα! Αναπάντεχοι δολοφόνοι (τουλάχιστον ο ένας απ' αυτούς), αγωνία στο φουλ και διάφορες εκπλήξεις που θα φέρουν τα πάνω-κάτω στο ήδη σκοτεινό σκηνικό, συνταράσσοντάς μας με την φοβερή ανατρεπτική κι απρόβλεπτη εξέλιξη στο φινάλε με φουλ ένταση που σε κρατάει σε διαρκή εγρήγορση. Καθόλου κλισέ (το τέλος με ξάφνιασε πολύ θετικά, το θεώρησα εξαιρετικό και ανέβασε κατά πολύ την ταινία). Η αρχική σεκάνς είναι πανέξυπνη και ξεκαρδιστική. Η ταυτότητα του δολοφόνου επίσης ήταν έκπληξη, τα κίνητρα του βέβαια τα κατάλαβα μεν αλλά δε με έπεισαν ιδιαίτερα. Έξυπνες και οι αναφορές στη γενιά του Facebook και Twitter, όπου τα πάντα για να υπάρχουν πρέπει να συμβαίνουν online. Γενικά μια διασκεδαστική ταινία, που γελάς (αν και έχει πολύ αίμα), τρομάζεις (περισσότερο 'σκιάζεσαι' δηλαδή) και περνάς καλά για κανένα δίωρο περίπου. 10/10!!!
18
akijimo80 16:28
16
NickzAlz 15:21
13
gr21 13:49
Ένας μανιακός σκοτώνει τους συντελεστές της ταινίας "Μαχαιρώματα 3", η οποία είναι βασισμένη στα όσα συνέβησαν στο κολέγιο Γουίντσορ, με απώτερο σκοπό να ανακαλύψει την κρυψώνα της Σίντνεϊ, ηρωίδας των προηγούμενων ταινιών της σειράς "Scream", και να την εκδικηθεί για άγνωστη αιτία. Το πιο τρομακτικό σημείο ήταν εκείνο το απότομο με το δολοφόνο που σφάζει ανελέητα τους πάντες, περίμενες αγωνιώντας την καταιγιστική εξέλιξη της πλοκής, σε ανατρίχιαζαν οι γρήγορες εναλλαγές σκηνών και το ξάφνιασμα, το τίναγμα που ένιωθες κάθε στιγμή που πεταγόταν, ωστόσο, αντικειμενικά δεν έχει την ασύλληπτη επιτυχία της πρώτης και δεύτερης, αλλά κάνει κι αυτή αισθητή την παρουσία της, με τον τρόμο να ελλοχεύει σε κάθε καρέ και πλάνο. Η ανατροπή στο τέλος απρόβλεπτη. Ενδιαφέρουσα η άποψη τα θύματα να αμύνονται και να ξυλοφορτώνουν τον στυγνό τους δολοφόνο, χωρίς να αποφέρει καρπούς τις περισσότερες φορές. Βέβαια μοιάζει πιο κωμική και λιγότερο τρομακτική ατμόσφαιρα, αλλά δεν χάνει το κεντρικό της νόημα και τον τρόμο που σπέρνει ο μασκοφόρος. Το Scream 3 έλαβε κυρίως μικτά προς αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς με αρκετούς να κάνουν λόγο ότι η σειρά έχασε την πρωτοτυπία της και τη φρεσκάδα της πέφτοντας στα κλισέ τρόμου που σατίριζε. Άλλοι κριτικοί επαίνεσαν την ερμηνεία της Νιβ Κάμπελ λέγοντας ότι ο φακός τη λατρεύει και θα μπορούσε να γίνει ένα πραγματικά μεγάλο αστέρι. Ωστόσο υπήρχαν και κάποιες θετικές κριτικές, που χαρακτήριζαν το Scream 3 αυθεντικά τρομακτικό αλλά και άκρως διασκεδαστικό και ότι η τριλογία ολοκληρώθηκε πιο αποτελεσματικά απ' ό,τι θα μπορούσε καθένας να περιμένει. 9/10!!!
10
gr21 13:09
Ένα απίθανο σίκουελ του μασκοφόρου αιμοδιψή δολοφόνου, έρχεται για να μας συνεπάρει, κορυφώνει την αγωνία, ανεβάζει ρυθμούς και ένταση και μας βάζει πάλι στον τρομακτικό κόσμο του Woodsboro, με την κεντρική πρωταγωνίστρια την Sidney, να έρχεται για ακόμη μία φορά αντιμέτωπη με τους χειρότερους εφιάλτες της και το απίστευτο κυνηγητό που ξεκινάει να είναι ασύλληπτο και να μην αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, αυξάνοντας την αδρεναλίνη και σπάζοντας τα κοντέρ του τρόμου στο έργο, ενώ το αίμα που ρέει άφθονο σε ανατριχιάζει ενδότερα. Και το δεύτερο μέρος του, δε σου αφήνει περιθώρια να μην χεστείς από τον φόβο σου, έκανε εξίσου τεράστια επιτυχία, όπως και το πρώτο φυσικά, οι χαρακτήρες σε βάζουν στο κλίμα της φρικιαστικής περιπέτειας και σε καθηλώνει ακόμα περισσότερο. Είναι η καλύτερη ταινία όλων των εποχών ever, άψογη ενδιαφέρουσα, ανατριχιαστική, με επιτυχημένη σκηνοθεσία, αποδεκτό έξυπνο σενάριο, το φινάλε είναι έξυπνο και το καλύτερο κομμάτι της ταινίας, όπως βεβαίως και στην προηγούμενη. 10/10!!!
9
agi koumoutsakou 13:03
7
gr21 12:50
Η καλύτερη γνήσια ταινία τρόμου όλων των εποχών, που έσπασε τα ταμεία την τότε εποχή κι έκανε μεγάλο εμπορικό πάταγο στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Αποδόμησε το είδος με διαβολικά ευφυή τρόπο και εξέτασε ουσιαστικά και διεξοδικά χωρίς να γίνεται στιγμή βαρετή την σχέση θεατή - έργου τέχνης και κατ' επέκταση την αλληλεπίδραση του κινηματογράφου με την πραγματική ζωή. Σε ανατριχιάζει το γεγονός ότι μπορεί να το βλέπεις στην οθόνη ως ένα δυνατό μεταφυσικό θρίλερ, αλλά ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν μπορεί να το δεις και στην πραγματική υπόσταση και υφή της ζωής. Ο τρόμος που σου βγάζει είναι αγνός, ένας ψυχολογικά διαταραγμένος άνθρωπος, βάζοντας μία τρομακτικά αποκριάτικη μεταμφίεση και μία μάσκα ιδιαιτέρως ανατριχιαστική, σπέρνει τον τρόμο και τον πανικό, δολοφονώντας με τον πιο στυγερό και απάνθρωπο τρόπο οποιοδήποτε θύμα του κάνει όρεξη, μόνο και μόνο για την ικανοποίηση της τρέλας και της παράνοιάς του. Η αγωνία, το σασπένς, η αδρεναλίνη όλα φουλ στα ύψη, ταυτίζεσαι με το έργο και καρδιοχτυπάς σε κάθε του λεπτό, σου σφίγγεται το στομάχι από τους κτηνώδεις, αιματηρούς και βίαιους θανάτους, ενώ εμπεριέχει πολύ φρικιαστική ωμότητα, με πανούργα κυνηγητά κι ασύλληπτα τηλεφωνικά παιχνίδια με τα υποψήφια θύματά του. Φυσικά αυτό που δυναμώνει ρυθμούς σε κρατάει σε συνεχή και διαρκή ένταση και εγρήγορση είναι και η απίθανη μουσική υπόκρουση, τα τινάγματα των creepy σκηνών και το μοναδικό σκοτεινό ατμοσφαιρικό πέπλο μυστηρίου που κάνει βαρύ τον ρου των γεγονότων και σε συνεπαίρνει. Καθηλωτική!!! 10/10!!!
6
gr21 12:31
Η αληθινή και συγκλονιστική ιστορία του Καρλ Μπρασίαρ, του πρώτου μαύρου που νίκησε τις ρατσιστικές προκαταλήψεις και αποφοίτησε από στρατιωτική σχολή δυτών στη δεκαετία του '50, παρά την άγρια κόντρα με το σκληρό και ρατσιστή εκπαιδευτή του, ο οποίος, ωστόσο, θα του συμπαρασταθεί αργότερα, όταν ένα ατύχημα θα καθηλώσει τον ήρωα σε αναπηρική καρέκλα. Μία απ' τις καλύτερες ταινίες που έχω δει στην ζωή μου. Ταινία που σε συνεπαίρνει από το πρώτο λεπτό μέχρι το συνταρακτικό φινάλε της, καίτοι εκ των προτέρων όλοι ξέρουμε περί τίνος πρόκειται. Ωδή και κραυγή κατά του ρατσισμού κι όνειδος που ζει και φωλιάζει στις ψυχές των ανθρώπων υπό πολλές μορφές και στάδια. Και φυσικά είναι μία ταινία που σε προβληματίζει από την αρχή ως το τέλος - από τη στιγμή μάλιστα που αναφέρεται και σε πραγματικά γεγονότα - για το θέμα του ρατσισμού εναντίων των έγχρωμων ανθρώπων που στιγματίζονταν με τον πιο άθλιο τρόπο εκείνη την περίοδο και υποβιβαζόντουσαν από την κοινωνία ευρύτερα. Όταν έχεις θέληση, πυγμή, στόχους και δύναμη ψυχής όλα τα καταφέρνεις και ξεπερνάς τα εμπόδια που σου βάζει η μοίρα σου και η τύχη σου, αποδεικνύει ότι όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί μπορεί να πετύχει το αδύνατο και το ακατόρθωτο. Ταινία με βαθιά νοήματα και πολλαπλά μηνύματα, τόσο για τη δύναμη της πίστης, των ιδανικών, του ανθρώπινου πνεύματος, όσο και της αναγνώρισης και της φιλίας. Σου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα όπως συμπόνια, λύπη, αλλά και οργή και μίσος και φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που ταυτίζονται με τον ήρωα που τράβηξε τα πάνδεινα. Σε κρατάει σε εγρήγορση καθ' όλη τη διάρκειά της. Η ταινία δεν κάνει "κοιλιά" πουθενά. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο σήμερα κάθε ταινία που μιλάει για το θρίαμβο της ανθρώπινης θέλησης ή γενικά για τα προτερήματα της ανθρώπινης φύσης κατακρίνεται και υποτιμάται ως "κλισέ" ή "προπαγανδιστική", ενώ αντίθετα κάθε ταινία αντιηρωική που μιλάει για τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα "απάνθρωπα" ένστικτα αναδεικνύεται σε "σινεφίλ αριστούργημα" ή σε "ταινία γροθιά στο στομάχι". Ο Τζούνιορ ίσως στον καλύτερο (και πιο αδικημένο) ρόλο της καριέρας του και ο ΝτεΝίρο στα ερμηνευτικά κέφια που τον διέκριναν τις καλές παλιές εποχές που ο κινηματογράφος έβγαζε διαμάντια-έργα, δίνει ρεσιτάλ και μαθήματα ερμηνείας, επιβεβαιώνει ότι είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς που έχουν περάσει ποτέ. Πολύ καλή επίσης και η παρουσία (αν και μικρή) της Σαρλίζ θερόν στο ρόλο της γυναίκας του Μπίλι Σάντεϊ. Αδικαιολόγητα παραγκωνισμένη ταινία από τα Όσκαρ εκείνης της χρονιάς. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!!
4
Admin 12:01
Φιλικά site

Ταινίες & σειρες online με ελληνικους υποτιτλους


tenies-online.best

voody-online.com
Chat Box
tt6806448 2015/tt6806448.mp4 9SA7FaKxZVI 6.5 139541