Κεντρικό Μενού
Top Users

Loop +8886 Barbarella +5561
3705
3Admin
2428
4cinephile22
1538
5eirinips
1218
6gr21
1006
7kezia
911
8SerialWatcher
892
9mariaross
852
10(Aμβροσιος)
Last Comment
37
akijimo80 06:30
36
lefty89 04:08
Μια από τις κορυφαίες ταινίες επιστημονικής φαντασίας (και όχι μόνο), επηρεασμένη τόσο από το ≪2001: Η Οδύσσειατου Διαστήματος≫ του Stanley Kubrick, όσο και από το ≪Μπλέηντ Ράνερ≫ του Ridley Scott. Βασίζεται στο έργο του θεωρητικού φυσικού Kip Thorne για τα διαστημικά ταξίδια μέσα από χωροχρονικές πύλες (σκουληκότρυπες, μαύρες τρύπες) και στην κβαντική φυσική. Η αφηγηματική δυναμική της είναι ύψιστη, περιγράφοντας ένα καλειδοσκόπιο του σύμπαντος που νιωθεις δέος αντικρύζοντάς το, ενω δεν λείπουν το απρόσμενο συναίσθημα και η υπαρξιακή ενδοσκόπηση. Παρακολουθωντας τη ταινία αντιλαμβάνεσαι την ασημαντότητα του ανθρωπου μπροστά στο ατέρμονο σύμπαν και τις καταλυτικές επιπτωσεις της σχετικότητας του χρόνου. Πέρα από τα παραπάνω βέβαια υπάρχει στη ταινία και μια παράμετρος που, κατά τη γνωμη μου, έχει παραβλεφθεί τόσο άδικα. Και αυτή είναι η αγάπη: η αγάπη του Κούπερ για τα παιδιά του και η αγάπη της Αμέλια. Αυτό ακριβως το συναίσθημα αποτελεί την κινητήρια δύναμη και τη συμπαντική σταθερά που πέρα από το χωρο και το χρόνο, στη καρδιά του ερέβους, συνεχίζει να υπάρχει. Διαχρονικό αριστούργημα.
35
gr21 03:53
Τυπικό, προβλέψιμο και κλισεδιάρικο περιπετειώδες θρίλερ που συνδυάζει το techno-θρίλερ με το οικογενειακό στηριζόμενο σε όχι και τόσο έξυπνες ιδέες. Ακολουθώντας την πεπατημένη είναι παρ’ όλα αυτά επαγγελματικά σκηνοθετημένο και κατά μεγάλο μέρος παρακολουθείται με σχετική αγωνία. Ρηχές καταστάσεις ωμής βίας. Εύκολες ίντριγκες σεναρίου, αλλά σε κατάλληλες πιασάρικες δόσεις, έδινε άλλη οπτική κι όψη και την έκανε αρκετά ενδιαφέρουσα. Ξεκίνησε με προοπτικές και δυνατές περγαμηνές, κάπου έπεσε σε ρυθμούς, αλλά η ένταση διατηρήθηκε αναίμακτη και στο τέλος πήρε γκάζια και την απογείωσε, μ' ένα στιβαρό και αναπάντεχο φινάλε. Υπάρχει σασπένς στην ταινία. Υπάρχει πλοκή, εκβιασμός, απρόοπτο. Υπάρχει απειλή, αβεβαιότητα, γκαγκστερικές εκτελέσεις. Έχουμε έναν κλασσικό στο στυλ Χάρισσον Φόρντ να πρωταγωνιστεί με την δικιά του τσαχπινιά και ψαρωτικό ύφος, παίζει μόνος του μπάλα σε μία κατά κύματα δομημένη δράση και συνεχή περιπέτεια με αυξομειώσεις, αλλά δεν ξεφεύγει από τον κεντρικό πυρήνα και το νόημα της όλης υπόθεσης, ούτε σε αφήνει με κενά, παραλείψεις ή ασάφειες, ολοκληρώνει το στόρι με τον απλό και συνετό τρόπο που αναμένεται. Όσον αφορά με τον σκύλο και το GPS ήταν ένα απαραίτητο τρικ για την έκβαση των γεγονότων και λύθηκε η πλοκή με καλαίσθητο τρόπο, χωρίς πολλά πολλά νταβαντούρια. Η ροή ομαλή και παρακολουθείται άνετα, σ' αυτό βοηθάει και η διάρκεια που δεν κουράζει. Είναι μία τίμια ταινία, χωρίς πολλές σάλτσες, με ουσιαστικά γραφικά. 6/10!!!
34
gr21 03:37
Ένας ενδιαφέρον πειραματισμός, η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου με iPhone, από ένα σκηνοθέτη ο οποίος αρέσκεται στις προκλήσεις, όμως εδώ δεν πετυχαίνει παρά μόνο αυτό. Σου αφήνει μία άχαρη και γλυκόπικρη γεύση, είχε πολλές λακκούβες που έπρεπε να καλύψει το σενάριο για να έχει την πρωτοτυπία που του αξίζει. Πρώτον και κύριο, δεν έχει τρομαχτικές σκηνές, είναι ένα δραματικό ψυχολογικό θρίλερ με αστυνομικές προεκτάσεις. Αυτό που δε μου άρεσε είναι οι περίεργες κι ακατανόητες κινήσεις της πρωταγωνίστριας, που μου φάνηκε σα να ήθελε να μπει σ' αυτό τον κυκεώνα και σ' αυτό το μπλέξιμο, η συμπεριφορά της ήταν αρκετά φτιαχτή κι ελεγχόμενη, ώστε να προχωρήσει το στόρι του έργου. Είχε στιγμές που μου άρεσαν και μου φάνηκε φυσιολογική η ροή, υπήρχαν κι άλλες που μου φάνηκε υπερβολικό, προσποιητό και καταστρατηγημένο και ισορροπούσε μεταξύ πραγματικότητας και επιστημονικής φαντασίας η υπόθεση. Έτσι τα χαρακτηριστικά της είναι μία μυστηριώδη ατμόσφαιρα, εμπλέκει αρκετά κομμάτια μέσα ξεχωριστά και τα περιπλέκει, ενώνοντάς τα σταδιακά. Η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας συμπαθητική, δεν έδωσε βέβαια και ρεσιτάλ ερμηνείας, αλλά είναι πειστική σ' αυτά που τραβάει και μάλλον το ήθελε και το επιδίωξε με τον αδύναμο τρόπο της και με τις τρελές εξάρσεις της, που παρέπεμπαν όντως σε προβληματικό άτομο, όταν δεν κινείται φυσιολογικά, ώστε να ξεμπλέξει απ' αυτό που την βρήκε (μα καλά τα χαρτιά που συμπλήρωνε, δεν τα είδε, δεν τα πρόσεξε, όταν υπέγραψε, αλλά οκ το προσπερνάω, αμ το τηλεφώνημα στην αστυνομία κι ένα σορό ακόμα αστοχίες και ψεγάδια του σεναρίου που έβγαζαν μάτι), αλλά το γενικό πλαίσιο και την συνολική εικόνα μας την πέρασε, με τον τρόπο της, έστω και λίγο ανορθόδοξα, βέβαια. Η σκηνοθεσία σκοτεινή σε κάποια σημεία και κλειστοφοβική σε κάποια άλλα, ιδιαίτερες ανατροπές δεν παρατήρησα πέρα από κάποιες συγκεκριμένες για να δέσει η πλοκή. Είναι μία ταινία που σου προκαλεί σύγχυση, έναν προβληματισμό κι ένα μούδιασμα, όπως και σου αφήνει κάποιες απορίες, αλλα σε μέσες άκρες βλέπεται λόγω και της ευέλικτης χρονικής διάρκειας. 5.5/10!!!
32
gr21 03:13
Χαζοχαρούμενες αμερικανικές αμπελοφιλοσοφίες. Μια καλούτσικη, ανάλαφρη, ευχάριστη και όμορφη ταινία, με μικρές φιλοσοφίες ζωής, όπως π.χ. "Πρέπει να επιλέγεις τις σκέψεις σου όπως επιλέγεις τα ρούχα σου, κάθε μέρα;". ήταν όμως αρκετά κουραστική, πληκτική και βαρετή, σκηνοθετικά αργή, κωλυσιεργεί να αναπτύξει μία υπόθεση, έστω και με κοινωνικά χαρακτηριστικά. Η διάρκεια είναι τραγικά μεγάλη και πρέπει να κάνεις πολλά διαλείμματα για να την παρακολουθήσεις, αν ήταν μειωμένη κατά μία ώρα και συρρικνωμένες κάποιες σκηνές, θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον. Οι διάλογοι δεν έβγαζαν πάντα νόημα, όσο για τους κατοίκους των τριών χωρών, που επισκέπτεται η πρωταγωνίστρια, είναι καθαρά στερεότυπα. Εμπεριέχει κι εντάσσει μέσα ψευτοπροβληματισμούς και χιούμορ απίστευτα χλιαρό ως κρύο. Πιστεύω ότι είναι ταινία για γυναίκες περισσότερο, κι αυτό ίσως είναι μειονέκτημα. Πιστεύω επίσης ότι είναι κάπως ασύνδετη και το σενάριο έχει αρκετές αδυναμίες. Είναι αναιμικό, άχρωμό, άτονο και αμήχανο, μία επιφανειακή ξεπέτα, που προσπαθεί να εμβαθύνει στο πρόβλημα, αλλά χωρίς ουσιώδη αποτελέσματα. Όμως, έχει μια απλότητα και σου αφήνει μια γλυκιά αίσθηση. Η Julia Roberts είναι εξαιρετική και έχει μπει στο "πετσί" του ρόλου της όπως πάντα, αλλά τι να σου κάνει όταν η πλοκή είναι αλλοπρόσαλλη και κάνει πολύ μεγάλη κοιλιά από τη μέση κι ύστερα. Ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, έχει εάν μικρό ρολό στο τρίτο μέρος της ταινίας και δεν τον κολακεύει και ιδιαίτερα. Αυτό που πήρα από την ταινία είναι ότι το να βρεις τον εαυτό σου και την ισορροπία σου είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο είναι να είσαι έτοιμος να την ξαναχάσεις και να την ξαναπροσδιορίσεις για εμπειρίες ή για ανθρώπους που εσύ κρίνεις ότι το αξίζουν! Με ταξιδιάρικη διάθεση η ταινία, θίγει ζητήματα σχέσεων, αυτογνωσίας και αναζήτησης της ευτυχίας εμποτίζοντας το ταξίδι της ηρωίδας στην ανατολίτικη φιλοσοφία με στιγμές απόλυτης δυτικής κοσμοθεώρησης. Η οπτική του σκηνοθέτη μας κατευθύνει από το συναισθηματικό κενό προς την υπαρξιακή ανάταση. Η φωτογραφία της από την περιήγηση στα 3 διαφορετικά μέρη είναι καταπληκτική! Σαν συνολική εικόνα δεν με ικανοποίησε, μου άφησε γλυκόπικρη γεύση, βαρέθηκα στα μισά της, με το ζόρι την είδα ως το τέλος. 3/10!!!
31
giannisske 02:59
29
konok 00:16
25
Admin 21:48
24
Barbarella 21:37
20
Barbarella 18:58


Kαμμια φορα οτι αναφερεται σε κινουμενα σχεδια κ δεν εχει καμμια λογικη συνοχη ουτε σεναριακη διορθωση καλυτερα να μενει ως εχει. Εκτος απ την υπεροχη φωτογραφια κ χρωματα γενικα καπου ειχα καταλαβει τι επροκειτο να συμβει. Μια οικογενεια υπερβολικα μεγαλη που δεν γινεται στις μερες μας , με τα περισσοτερα παιδια παντελως αφυσικα οσον αφορα τη συμπεριφορα, κ τους χαρακτηρες. Οι γονεις αλλου κ αλλου κ ενα σπιτι με υπερπληθυσμο που ποτε δεν σταματαει να κανει παραλογισμους κ να βρισκεται ο καθενας σ ενα παραλληλο συμπαν. Παιδια που αναλογα με τις ηλικιες τους δε συμβαδιζουν πουθενα δηλ οι εφηβες παλιμπαιδιζουν, ειτε ειναι θεοτρελες- κ οι μικρες βιαζονται να γινουν "γριες" με την αναλογη συμπεριφορα. Απο περιεργεια καθισα αλλα το σεναριο ειναι απογοητευτικο κ μπαζει απο παντου. Ο θεατης δεν χαλαρωνει ποτε αλλα ειναι διαρκως στην τσιτα απο θορυβους, ουρλιαχτα, σπασιματα, κ ενα ακαταπαυστο ποδοβολητο σαν επιδρομη των Βικινγκς. Μπα περαν απ τα μικρα παιδια εαν το αντεξουν δεν θα τη συνιστουσα σε κανεναν που δεν αντεχει τα σαχλαμαριστικα υπερβολικα σεναρια
18
gr21 18:12
Ο 70χρονος χήρος και συνταξιούχος Μπεν Γουίτακερ προσλαμβάνεται από μια εταιρεία πωλήσεων μέσω διαδικτύου ως εκπαιδευόμενος, για να αποδείξει γρήγορα πως η εργασιακή πείρα δεν είναι ποτέ ντεμοντέ. Γίνεται το δεξί χέρι της εργασιομανούς και μητέρας ενός μικρού κοριτσιού Τζουλς, ιδιοκτήτριας της εταιρείας, η οποία είναι παγιδευμένη σε έναν οικονομικό, διοικητικό και συναισθηματικό κυκεώνα. Με ένα έξυπνο σενάριο που βασίζεται στον συνδυασμό της πείρας με την νεανική δημιουργικότητα η ταινία καταφέρνει να δημιουργεί μια ευχάριστη διάθεση στον θεατή κατά την διάρκεια που την βλέπει. Καταπληκτική, ανάλαφρη, προβλέψιμη μεν κι ολίγον μελό δε με κάποιες χαριτωμένες στιγμές, αλλά απολαυστική ταινία, με αρκετά κλισέ, αλλά καλοκουρδισμένη κωμωδία ενήλικου κοινού, με έναν φορμαρισμένο ύστερα από πολύ καιρό Ρόμπερτ ντε Νίρο. Φαίνεται πως διέγνωσε κάτι (πιο) πολλά υποσχόμενο σ’ αυτόν του Μπεν Γουίτακερ, 70χρονου χήρου ο οποίος νιώθει άβολα ως συνταξιούχος, αναζητώντας κάτι παραπάνω από ένα ενδιαφέρον χόμπι. Η τσαχπίνα Αν Χάθαγουεϊ δίνει τις πάσες και ο Ντε Νίρο παίζει μπάλα επιπέδου σε ένα εύκολο γήπεδο, το οποίο απαιτεί απλώς εκφραστική δεξιότητα και κωμικό τάιμινγκ. Η ταινία ψυχαγωγεί, αλλά και προβληματίζει... Ο Ρομπερτο Ντε Νιρο απόλυτα εκφραστικός, συγκινητικός και γοητευτικός. Οι δεύτεροι ρόλοι ενδιαφέροντες, βοηθούν τους πρωταγωνιστές.

Η ειδικευμένη ως σκηνοθέτης αλλά και ταυτόχρονα ως σεναριογράφος ενήλικων χολιγουντιανών κωμωδιών Νάνσι Μέγερς συντονίζει το πρωταγωνιστικό της δίδυμο σωστά, καλοκουρδίζει τη συνταγογραφημένη πλοκή παραμένοντας μετρημένο και συμπαθές και διασκεδάζει με την έξυπνη εναλλαγή σκηνών, τους γρήγορους και σπιρτόζικους διαλόγους, την ανάπτυξη της ιστορίας σταδιακά κι ομοιόμορφα παρουσιάζοντας και την ανθρώπινη πλευρά των χαρακτήρων (δεν τους παρουσιάζει ξύλινους, ψυχρούς ή ρομποτάκια, αλλά με συναίσθημα), αντιμετωπίζοντας τις ανθρώπινες σχέσεις με έναν οριακά ξεπερασμένο συναισθηματισμό και συνολικά καταφέρνει να μεταδώσει ένα αξιοπρεπές μήνυμα χιουμοριστικής αισιοδοξίας, εκπληρώνοντας (σχεδόν) όλα όσα περιμένει ο θεατής μιας παλιομοδίτικης ρομαντικής κομεντί. Η σκηνοθέτης, υπογράφει ένα ελαφρύ είδος, όπως αυτή η κομψή, πολιτισμένη, αστική κωμωδία, με ισχυρές γυναίκες σε σταυροδρόμια κρίσιμων αποφάσεων, άνδρες συνήθως αμήχανους, αδύναμους, αλλά καλών προθέσεων, ικανούς για την έκπληξη (η ρομαντική ελπίδα, πάντα), δουλεμένη αίσθηση του κωμικού συγχρονισμού και εμπιστοσύνη στον διάλογο. Και ναι, μπορεί να υπαινίσσεται ότι αγγίζει μερικά βαθύτερα θέματα, όπως την πάροδο του χρόνου, την μοναξιά και τα γεράματα, ή την θέση της γυναίκας στο σύγχρονο εργασιακό τοπίο, αλλά μην ξεγελιέστε, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ταινία για χαριτωμένους ανθρώπους που χαμογελούν ή δακρύζουν σε όμορφα σπίτια κι ακόμη πιο υπέροχα γραφεία. Η ταινία δεν είναι μια μονοδιάστατη εκμετάλλευση του μεγάλου ηθοποιού, αλλά ξεκινάει γρήγορα, αναπτύσσεται ανθρώπινα και καταλήγει αγαπησιάρικα, χειραγωγώντας τα κλισέ του είδους και τις προσωπικότητες των ηθοποιών προς όφελος όλων. Μεταξύ άλλων αναδεικνύει την χρησιμότητα των ενηλίκων στις εταιρείες. Στην Ελλάδα, από την άλλη υπάρχει έντονος ηλικιακός ρατσισμός και υπερτερούμε κι σ' αυτό το θέμα πέρα από τα πολλά υπόλοιπα. 8/10!!!
12
Eleni roussidou 15:19
8
Pantelisathens 11:04
6
ΓΙΩΡΓΟΣ 1313 08:08
5
ΓΙΩΡΓΟΣ 1313 07:40
1
lefty89 04:03
Ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, τανία- σταθμός στην ιστορία του. Μια ωδή στην ελεύθερη βούληση, στην αντισυμβατικότητα, στην διαφορετικότητα, στα ανυπότακτα πνεύματα και προσωπικότητες. Μια βαθιά πολιτικοκοινωνική ταινία. Το ψυχιατρείο είναι ο μικρόκοσμος , η ρέπλικα της κοινωνίας μας, την οποία ο Μίλος Φόρμαν σχολιάζει με ιδιαίτερα ιδιοφυή, αλληγορικό και αιχμηρό τρόπο. Η φυλάκιση του ελεύθερου πνεύματος, η ισοπέδωση της προσωπικότητας, ο θρίαμβος του βίαιου κατεστημένου, οι τρόποι επιβολής της εξουσίας στα άτομα και στο κοινωνικό σύνολο, η ομαδοποίηση, ο φόβος και απόγνωση είναι τα θέματα που στην πραγματικότητα σχολιάζονται στη ταινία και μας προσκαλεί με τον μοναδικό, σαγηνευτικό της τρόπο να προβληματιστούμε πάνω σ' αυτά. Η αντιπαλότητα μεταξύ του ανυπότακτου McMurphy και της αυταρχικής Ratched εκφράζει ακριβως την τάση μιας χειραγωγημένης κοινωνίας να εξοβελίζει στον Καιάδα κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα και το πνεύμα της αλλαγής. Έξοχη σκηνοθεσία, μνημείο ερμηνείας η ηθοποιΐα του Nicholson, έξοχες ερμηνείες από τους Louise Fletcher, Christopher Lloyd, Danny De Vito και τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Brad Dourif. Η ταινία νομίζω ότι έχει χαρακτεί στη συλλογική μνήμη των απανταχού σινεφιλ ως ένα δημιούργημα που ανήκει στο πάνθεο της 7ης Τέχνης.
Φιλικά site

Ταινίες & σειρες online με ελληνικους υποτιτλους


tenies-online.best

voody-online.com
Chat Box
tt2709692 2015/tt2709692RG.mp4 Bf6D-i8YpHg 6.3 42996