Κεντρικό Μενού
Top Users

Loop +8886 Barbarella +5557
3706
3Admin
2426
4cinephile22
1538
5eirinips
1214
6gr21
1006
7kezia
911
8SerialWatcher
892
9mariaross
852
10(Aμβροσιος)
Last Comment
40
Aquarius Diavata 23:20
36
gr21 22:33
Μια μυστική ομάδα πρακτόρων αναλαμβάνει να εμποδίσει έναν άλλον πράκτορα από το να ανακαλύψει και να πουλήσει μια άκρως μυστική λίστα κατασκόπων της ΣΙΑ. Ωστόσο, η αποστολή αποτυγχάνει καθώς κάποιος φαίνεται να τους έχει στήσει παγίδα, και όλοι πεθαίνουν εκτός από τον Ίθαν Χάντ και μια κοπέλα. Ενώνοντας τις δυνάμεις τους και προσλαμβάνοντας κι άλλους δύο «συναδέλφους» τους, προσπαθούν τώρα να πάρουν τη λίστα, και συγχρόνως να ανακαλύψουν ποιος τους πρόδωσε. Η περιπέτεια ξεκινάει και όλοι μπλέκονται σε ένα ατελείωτο παιχνίδι ζωής και θανάτου, φθοράς κι αφθαρσίας, φιλίας και προδοσίας.

Κλασική κινηματογράφηση σε συνδυασμό με θεαματικές κι εμβληματικές σκηνές, που περιμένεις από ένα μπλόκμπαστερ, δεμένα όλα αρμονικά από τον Αμερικανό σκηνοθέτη. Με κεντρικό μοχλό έναν Tom Cruise πιο υπερκινητικό από ποτέ και μια πλειάδα από οπτικά τρικ, αγωνιώδεις καταδιώξεις, ευφάνταστα gadgets, ένα πιασάρικο στόρι που θέλει τον πρωταγωνιστή κυνηγό και κυνηγημένο και ένα γαρνίρισμα με δόσεις προδοσίας και αδικίας, η ταινία δεν αφήνει λεπτό να περνά ανεκμετάλλευτο. Η πλοκή πυκνή, η δράση καταιγιστική –και ανά φάσεις απολαυστικά υπερφίαλη-, η σκηνοθεσία στα όρια ακροβατική και ένα μοντάζ μεθυστικά κοφτό και γρήγορο, συνθέτουν την απόλυτη new age απόδοση ενός ξεπερασμένου τηλεοπτικού μύθου. Όλοι είναι εξοπλισμένοι με συστήματα τελευταίας τεχνολογίας, μπορούν εύκολα χρησιμοποιώντας προσωπεία να πάρουν την μορφή οποιουδήποτε, να αντέξουν την πίεση του αέρα πάνω σε ένα τάχυστο τραίνο και με τεχνική και ταχύτητα να παραβιάσουν μια εκ πρώτης όψεως απόρθητη αίθουσα, ενώ με κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε τους ριψοκίνδυνους πράκτορες να προβαίνουν σε αποστολές που θα χαρακτηριζόταν ως αδύνατες και όχι απλώς επικίνδυνες. Σημείο αναφοράς παραμένει η σκηνή που ο Κρουζ κρέμεται πάνω από τον υπολογιστή της Μυστικής Υπηρεσίας προσπαθώντας να κλέψει ένα mini disk, χωρίς να πρέπει να κάνει τον παραμικρό θόρυβο και χωρίς να πρέπει να αγγίξει στα τοιχώματα του δωματίου.

Ένα σενάριο άρτια σφιχτοδεμένο , νομίζω ότι το φιλμ του Ντε Πάλμα παίρνει άνετα μία από τις πρώτες θέσεις στο franchise των Επικίνδυνων Αποστολών. Όλα έχουν να κάνουν με τη γοητεία της κατασκοπείας ψυχροπολεμικού τύπου, τη χρήση τεχνολογίας, τη δράση, το σασπένς σε κάθε επιχείρηση -φυσικά όχι μόνο στους δρόμους, αλλά και σε διπλωματικές συναντήσεις σε ξενοδοχεία -, με τον ατσαλάκωτο Τομ Κρουζ να «ταχυδακτυλουργεί» σε κάθε του ενέργεια. Ο χαρακτήρας που καταφέρνει να χτίσει την προσωπικότητα μέσα στο έργο είναι ο πράκτορας Γιον Βόιτ που εκδηλώνει μια ανησυχία για τη γενική ανθρώπινη κατάσταση. Αυτή που θεωρώ ότι ξεχωρίζει ελαφρώς όμως από τους υπόλοιπους νομίζω ότι είναι η Βανέσα Ρέντγκρεηβ στο ρόλο της Μαξ, βγάζοντας μια εκκεντρικότητα από το χαρακτήρα της αρκετά ενδιαφέρουσα, έστω και στη μικρή συμμετοχή που έχει. Έχουμε ένα αρκετά δουλεμένο αλλά και σε σημεία πολύπλοκο σενάριο, το οποίο δε σταματά να μπλέκει χαρακτήρες και καταστάσεις ούτε λεπτό.

Για όσους είναι προετοιμασμένοι, η ταινία δεν προκαλεί ιδιαίτερες ενοχλήσεις με τα πάμπολα φυσικά της ατοπήματα και την περίεργη πλοκή της η οποία σε πολλά σημεία μπερδεύει τον θεατή. Η λογική, καταργείται και όλα περνάνε από το πρίσμα του Hollywood. Εντύπωση κάνουν τα πολύ καλά οπτικά εφέ τα οποία χρησιμοποιούνται και οι ευρωπαϊκές τοποθεσίες (Πράγα, Αγγλία κτλ.) τις οποίες επέλεξε ο σκηνοθέτης για να γυρίσει μεγάλο μέρος του δημιουργήματός του. Οι Κεπ και Τάουν φτιάχνουν μια ενδιαφέρουσα πλοκή, που όμως υπάρχουν στιγμές που θέλεις να κάνεις παύση και να τρέξεις το φιλμ λίγο πίσω, για να ξεκαθαρίσεις αν έχεις καταλάβει καλά αυτό που συμβαίνει. Η αλήθεια είναι ότι αν κατά τη διάρκεια των διαλόγων αφαιρεθείς, τότε μπορεί πολύ εύκολα να παρανοήσεις μερικά σημεία. Αφελής αλλά εξαιρετικά δοσμένη σκηνή από τον Ντε Πάλμα, ο οποίος απλόχερα θα δώσει άλλη μια υπερβολική αλλά θεαματική σκηνή στο φινάλε του φιλμ, δίνοντας στον Κρουζ το χρίσμα του action hero. Ο Κρουζ εδώ είναι σαφώς πολύ καλός. Πειστικός τόσο ερμηνευτικά όσο και σε ότι έχει να κάνει με τις σκηνές δράσης, προσθέτει στο φιλμ πολλούς πόντους. Πλαισιώνεται από μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών. Τέλος, το σάουντρακ της ταινίας είναι αρκετά καλό με το κλασσικό θέμα της σειράς να κλέβει την παράσταση. Σαν σύνολο είναι άψογο, απ' όλες τις πλευρές και την προτείνω ανεπιφύλακτα. 10/10!!!
20
akijimo80 17:44
18
lefty89 17:30
Ο Ρίντλεϊ Σκοτ επιστρέφει στο ιστορικό έπος σε φουλ φόρμα, με τους Τζόντι Κόμερ, Ματ Ντέιμον, Άνταμ Ντράιβερ και Μπεν Άφλεκ να πρωταγωνιστούν σε μια «Τελευταία Μονομαχία», τα πραγματικά διακυβεύματα της οποίας είναι η προάσπιση της αλήθειας και η κοινωνική θέση της γυναίκας. Η βασισμένη σε αληθινά γεγονότα «Τελευταία Μονομαχία» διατηρεί ως προπύργιο το ιστορικό έπος με το οποίο ο Ρίντλεϊ Σκοτ έχει μακρύ παρελθόν, άλλοτε καλύτερο («Μονομάχος»), άλλοτε χειρότερο («Η Έξοδος: Θεοί και Βασιλιάδες», «Ρομπέν των Δασών»). Με την επισήμανση πως εδώ ο βετεράνος σκηνοθέτης δεν εξαντλείται στα όρια του είδους και το τυπικό χολιγουντιανό υπερθέαμα, αλλά παίρνει το διασκευασμένο σενάριο που συνυπογράφει η Νικόλ Χολοφσένερ μαζί με τον Μπεν Άφλεκ και τον Ματ Ντέιμον (πρώτη σχετική συνεργασία και κοινή εμφάνιση στο πανί για τους δύο τελευταίους μετά τον «Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ») για να παραδώσει έναν διαχρονικής έντασης στοχασμό πάνω στην αλήθεια, την πατριαρχία και τη γυναικεία θέση. Γεγονός που οδηγεί τελικά τη νέα του ταινία σε μία από τις πληρέστερες και σημειολογικά πιο ενδιαφέρουσες μιας φιλμογραφίας, η οποία στα ντουζένια της έχει να παραθέσει κοτζάμ «Blade Runner» και «Alien». Δεν το λες και λίγο αυτό. Ως προς την ταινία, οι εναλλαγές στην υποκειμενική γωνία παρακολούθησης της ιστορίας δίνει το τέλειο πλαίσιο στην τριπλέτα των Κόμερ, Ντέιμον και Ντράιβερ να χτίσουν ερμηνείες που εγείρουν βραβεία. Έχοντας ως ξεκάθαρο σημείο αναφοράς - από την αρχή ως το τέλος - το περίφημο «Ρασομόν» του Ακίρα Κουροσάβα, η «Τελευταία Μονομαχία» χωρίζεται σε τρία κεφάλαια, κατά τα οποία παρακολουθούμε εις τριπλούν το παρασκήνιο που οδηγεί στην αναμέτρηση που ο τίτλος προαναγγέλει. Καθένα κεφάλαιο αναλαμβάνει να δείξει πώς αντιλήφθηκαν τα γεγονότα οι τρεις άμεσα εμπλεκόμενοι της υπόθεσης: πρώτα ο Ζαν, έπειτα ο Ζακ και τέλος η Μαργκερίτ. Ως εκ τούτου, κάθε κεφάλαιο φωτίζει και διαφορετικές πτυχές των βασικών χαρακτήρων, με τον Ρίντλεϊ Σκοτ να αλλάζει διακριτικά τον τρόπο με τον οποίο τους καδράρει, τους χρόνους τους στο μοντάζ κλπ. Επιφυλάσσει ανατροπές για τους ίδιους, τα κίνητρα, τα ερεθίσματα και τις πράξεις τους, όπως επίσης διευκρινήσεις και ενίοτε νέα ερωτηματικά στη βάση προηγουμένων. Όμως παράλληλα με τον άκρως βοηθητικό για τους ηθοποιούς τρόπο που είναι στημένη η ταινία, ο Σκοτ χτίζει αριστοτεχνικά σασπένς ενόψει της σφοδρής τελικής μονομαχίας μεταξύ των δύο άλλοτε φίλων στην κατάμεστη αρένα. Η «Τελευταία Μονομαχία» διαθέτει όλα τα γνωρίσματα του χολιγουντιανού ιστορικού έπους που έχουμε συνηθίσει (μεγάλα ονόματα στο καστ, ακριβή παραγωγή, σκηνές μάχης, σκηνικά και κοστούμια, εμμονή στην αρτιότητα των τεχνικών λεπτομερειών κλπ), αλλά καταλήγει να έχει μόνο οπτική συγγένεια με αυτό. Η μεσαιωνική σκοτεινιά που επικρατεί στη φωτογραφία δεν οδηγείται σε ένα ακόμα δράμα εποχής πάνω στην αρετή, την πληγωμένη τιμή και την ιπποσύνη. Το σκοτάδι εδώ είναι βαθύτερο, διατρέχει αιώνες ανθρώπινης ιστορίας φτάνοντας συνειρμικά στο σήμερα και γίνεται περισσότερο επίκαιρο από όσο θα μπορούσαμε να περιμένουμε από τον άνθρωπο που στα καλά φεγγάρια του γύριζε τον μανιχαϊστικό «Μονομάχο» και στα μαύρα κι άραχνα την «Έξοδο». Καταρχάς διαθέτει μια υπόθεση που παραπέμπει ασφαλώς στο #metoo, όμως το νέο φιλμ του Σκοτ δε φιλοδοξεί να λειτουργήσει σαν σπασμωδική δήλωση υποστήριξης του κινήματος, αλλά (και) σαν ένα ευρύτερο και μεθοδικό σχόλιο πάνω στο πόσο διαχρονικά είναι αυτά που μας απασχολούν στη δημόσια σφαίρα σήμερα. Συμπεριλαμβανομένης της αντίληψής μας πάνω στην αλήθεια, τον μισογυνισμό, την πατριαρχία και αρκετά άλλα. Αλλά υπάρχει και μια ακόμα πιο πικρή νύξη που ελλοχεύει εδώ. Ότι οι αρένες, είτε αυτή η μεσαιωνική της μονομαχίας, είτε εκείνες π.χ. των social media, περισσότερο ενδιαφέρονται για το θέαμα και το αίμα και λιγότερο για την αλήθεια. O Ρίντλεϊ Σκοτ δεν υπογράφει απλώς την καλύτερη δουλειά του εδώ και καιρό, αλλά μια ταινία-ορόσημο για τον ίδιο που δικαιούται να συγκαταλέγεται στις κορυφαίες μιας μακράς και άνισης φιλμογραφίας Όμως η «Τελευταία Μονομαχία» δεν εξαντλείται ούτε στο βαθμό ενός μετασχηματισμένου φεμινιστικού σχολίου κρυμμένου κάτω από το κέλυφος ενός επικού δράματος. Η διαμάχη μεταξύ Ζαν και Ζακ φουντώνει πάνω στη διαφωνία περί μιας ιδιοκτησίας, κορυφώνεται για μια γυναίκα (που επίσης αντιμετωπίζεται ως ιδιοκτησία) και ενδιαμέσως περνά από το δικαστήριο. Υπό το πρίσμα αυτό, μπορούμε να το προσεγγίσουμε και ως ένα εναλλακτικό δικαστικό δράμα που δεν περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους ενός δικαστικού μεγάρου και που η εξέλιξή του δεν αποκαλύπτεται παλιομοδίτικα μέσα από την καθοδήγηση κάποιου αόρατου αφηγητή. Η «Τελευταία Μονομαχια» φτιάχνει συν τοις άλλοις και μια πολύ ωραία ιστορία για τον ίδιο τον σκηνοθέτη της. Ένα νήμα που συνδέει το παρόν φιλμ με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο και μία από τις κορυφαίες επιτυχίες της πολυετούς του καριέρας. Ο άνθρωπος που ξεκίνησε το ταξίδι του στη σκηνοθεσία με το επίσης εποχής και συναφούς θεματικής «The Duelists» (τιμημένο ως το Καλύτερο Ντεμπούτο στις Κάννες το 1977), βάζοντας τους Χάρβι Καϊτέλ και Κιθ Καραντάιν να μονομαχούν ψωροπερήφανα στο διηνεκές για λόγους τιμής, ο ίδιος που θριάμβευσε στα Όσκαρ με τον χορταστικό σε θέαμα αλλά αφόρητα μονοδιάστατο «Μονομάχο» (2001), έφτασε 44 χρόνια μετά να κάνει μακράν την πληρέστερη ταινία του με θέμα τη σύγκρουση δύο ανδρών. Γιατί η «Τελευταία Μονομαχια» στέκει μεν άνετα και αυτόνομα ως ένα καθηλωτικό κινηματογραφικό θέαμα, διαθέτει ωστόσο σημειολογικές επισημάνσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τις δύο παραπάνω ταινίες ή οποιαδήποτε προηγούμενη εμπλοκή του με το ιστορικό έπος. Κάπως έτσι, ο Ρίντλεϊ Σκοτ δεν υπογράφει απλώς την καλύτερη δουλειά του εδώ και καιρό, αλλά μια ταινία-ορόσημο για τον ίδιο που δικαιούται να συγκαταλέγεται στις κορυφαίες μιας μακράς και άνισης φιλμογραφίας.
16
gr21 14:33
Τα πάντα ξεκινάνε στo Central Park της Νέας Υόρκης όταν από το πουθενά αρχίζει ο κόσμος να αυτοκτονεί χωρίς κανένα λόγο. Η κατάσταση εξαπλώνεται σαν ιός και κανείς δε ξέρει που οφείλεται. Εμείς ακολουθούμε τον δάσκαλο Elliot Moore μαζί με τη γυναίκα του Alma και τη μικρή Jess, κόρη του φίλου του, Julian στη προσπάθειά τους να ξεφύγουν από το "γεγονός". Κατά τη διάρκεια, μιας και οι πρωταγωνιστές προσπαθούν να ανακαλύψουν τι συμβαίνει, ακούγονται και άλλες δικαιολογίες όπως κάποιο μυστικό πείραμα που πήγε στραβά ή κάποιο ατύχημα σε πυρηνικό εργοστάσιο αλλά μάλλον μπαίνουν απλά για να μην είμαστε σίγουροι από την αρχή.

Καλή ταινία, αλλά... Αν και σαν φαντασία είναι σχετικά δημιουργική και μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι καλό, πραγματικά πατώνει σε κάθε της πτυχή. Σε έχει σε εγρήγορση κάποιες φορές, σε αγγίζει, είχε αξιομνημόνευτες στιγμές, δυνατά ηχητικά εφέ, απίστευτη μουσική και περνά και τα μηνύματα όπως τα ερμηνεύσει ο καθένας σχετικά με την φύση. Το εναρκτήριο δεκάλεπτο της ταινίας είναι απλά αριστουργηματικό και σου βγάζει έντονα το αίσθημα της ανασφάλειας και του φόβου. Αποκορύφωμα η σκηνή με τους εργάτες της οικοδομής, η οποία είναι ότι πιο συναρπαστικό έχει γυρίσει. Το σενάριο χτίζει σταδιακά την απειλητική ατμόσφαιρα, κλιμακώνοντας την αγωνία σε σοφά μικρές δόσεις. Και η κατάληξη είναι σχετικά επιτυχημένα αμφίρροπη. Ωστόσο, ενώ αρχικά δημιουργεί ατμόσφαιρα, ξεκινάει με περίσσιο και δυνατό ρυθμό δεν καταφέρνει στην συνέχεια να την διατηρήσει και να την κορυφώσει, αρχίζοντας σταδιακά το κατρακύλισμα. Εκτιμώ ότι είναι σεναριακό το σχοινί που κρατά την ταινία και δεν την αφήνει να απογειωθεί. Συγκεκριμένα εδώ λείπει η όποια ανατροπή-η σύγκρουση χαρακτήρων-η όποια τελική εξήγηση, αφήνοντας τον θεατή με την πικρή γεύση του ανεκπλήρωτου. Ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν δεν είναι κακός ως σεναριογράφος, αλλά τελείως ανεπαρκής στη σκηνοθεσία. Ενώ καταλαβαίνεις την πρόθεση ορισμένων σκηνών, η δυσλειτουργία τους στην πράξη είναι τόσο προφανής που καταντούν κωμικές. Άτεχνος χειρισμός των ηθοποιών, εντελώς αμήχανη αφήγηση, απλοϊκή ίντριγκα και άχρηστες επιστημονικές εξηγήσεις σε αυτό που έχει ήδη γίνει κατανοητό από το θεατή. Σίγουρα περιμέναμε κάτι καλύτερο από τον επιτυχημένο σκηνοθέτη της "Έκτης Αίσθησης".

Σε ψαρώνει η αρχή με τις καταιγιστικές μαγικές αυτοκτονίες, αλλά η κατάληξη και η αποκωδικοποίηση του μυστηρίου με παραξένευσε και με χάλασε, όχι ότι δεν βλέπεται, αλλά μου φάνηκε λειψό, με ένα κενό να κυριαρχεί, η ασάφεια να αιωρείται και η διευκρινιστική ικανότητα να είναι ελλιπής. Από κει που ξεκινάει σαν μία δυνατή πλοκή, καταλήγει σε μία κοινότυπη αφέλεια, με βία χωρίς νόημα, που δεν εξηγεί, δεν δραματοποιεί και δεν συγκλονίζει, όπως πρέπει σε τέτοιου είδους έργα. Είναι σχεδόν βέβαιο όμως ότι σε αρκετές σκηνές θα νιώσετε μια σχετική ανασφάλεια. Δεν είναι τυχαίο πως η ταινία λειτουργεί καλύτερα το τελευταίο ημίωρο, όταν και παίζει μπάλα με περιορισμένο αριθμό χαρακτήρων. Κάτι θέλει να πει ο "ποιητής", αλλά η συνταγή των σοκαριστικών σκηνών είναι άσχημα κι μεμπτά ανακατεμένη σε συνδυασμό με τις μέτριες ερμηνείες είναι αποτυχία, που δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα. Πραγματικά κακογραμμένο σενάριο, με γελοιότητες που καταντάν κωμικοτραγικές, και διάλογοι βγαλμένοι από βιβλίο παραλίας. Ξεχάστε τα εντυπωσιακά πλάνα και τα τρικς που σου κρατούν, τουλάχιστον τεχνικώς, το ενδιαφέρον, ενώ φτωχή είναι η ανάλυση χαρακτήρων. Δυστυχώς όμως ένα μεγάλο πρόβλημα της ταινίας, είναι οι κάκιστες ερμηνείες, όχι τόσο του Μαρκ Γουολμπεργκ όσο της συμπρωταγωνίστριας του. Δεν καταφέρουν να σε πείσουν, ούτε στιγμή ότι είναι πράγματι πανικόβλητοι. Το μόνο που καταφέρνει να σε κρατήσει μέχρι τέλος είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργεί.

Έχουμε βιάσει τόσο πολύ το φυσικό περιβάλλον που αν καθόμασταν να συλλογιστούμε σε ποιο βαθμό έχουμε καταστρέψει αυτό τον πλανήτη, θα έπρεπε να αυτοκτονήσουμε για να ξεπλύνουμε την ντροπή. Μάλλον 2 είναι τα διδάγματα της ταινίας:
1) η αγάπη τα γιατρεύει όλα και
2) από την φύση θα τη βρούμε και δεν θα μπορούμε να κάνουμε και πολλά

Η ιδέα πράγματι μοιάζει καινοτόμα, με πρωτότυπο στόρι, που το κατακρεουργεί, ωστόσο, το οικολογικό θρίλερ είναι απόλυτα επίκαιρο. Δεν είναι ακριβώς συναρπαστικό. Μερικές φορές στην αρχή μάλιστα είναι ιδιαιτέρως αμήχανο. Είναι όμως τέτοια η ικανότητα του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από αυτό και τόσο ευγενείς οι προθέσεις του όσον αφορά το φλέγον ζήτημα που η ταινία του πραγματεύεται, που υπερκερνά τα εμπόδια που ο ίδιος θέτει στον εαυτό του και παραδίδει ένα αξιοπρεπές θρίλερ παλιάς κοπής με πινελιές χιούμορ και κάποιες "αξέχαστες" σκηνές φρίκης (ειδικά η τελευταία αυτοκτονία που λαμβάνει χώρα στην οθόνη). Το πιο ανεπεξέργαστο και ταυτοχρόνως το πιο φτηνιάρικο πόνημα. Το τι ασυναρτησίες ξεστομίζονται για την έκλυση χημικών ουσιών από τα φυτά και την επίδρασή αυτών των ουσιών στον ανθρώπινο οργανισμό δεν περιγράφεται! Το τι ηλίθια δοσμένα οικο-καταστροφολογικά μηνύματα και φιλοσοφικά φληναφήματα παρελαύνουν εμβόλιμα στη δράση της ταινίας, Εν ολίγοις, ο ορισμός της άνισης ταινίας είναι αυτός που ταιριάζει καλύτερα για το τελευταίο αυτό κινηματογραφικό πόνημα του Ινδό αμερικανού μετρ των ψυχολογικών θρίλερ! 6/10!!!
10
gr21 03:41
Ο Ντέιβιντ Μπερκ, ένας έμπορος μαριχουάνας, βρίσκεται σε δύσκολη θέση καθώς του κλέβουν τα χρήματα αλλά και όλη την «πραμάτεια» με αποτέλεσμα να είναι χρεωμένος στον μεγαλοπρομηθευτή του, τον εκκεντρικό και επικίνδυνο, Μπραντ. Για να καταφέρει να ξεχρεώσει και να μείνει ζωντανός, υπάρχει μόνο ένας τρόπος: πρέπει να φέρει λαθραία από το Μεξικό ένα μεγάλο φορτίο με εμπόρευμα. Για να τα καταφέρει έχει καταστρώσει το τέλειο σχέδιο. Ποιος θα υποπτευθεί μια υποδειγματική οικογένεια; Έτσι, ο Ντέιβιντ επιστρατεύει μια σέξι, κυνική στρίπερ, μια πιτσιρίκα, που το έχει σκάσει από το σπίτι της και έναν νεαρό παρθένο, για να φτιάξει την οικογένεια Μίλλερ! Στην εικόνα της «αγίας οικογένειας» προσθέστε ένα τροχόσπιτο, έναν αγριεμένο μεγαλέμπορο ναρκωτικών, μια εκδικητική ταραντούλα, μια «πορνογραφική» παρτίδα Pictionary, ένα αυθόρμητο καραόκε και οι «Μίλερ» είναι ήδη καθοδόν προς τα σύνορα για ένα εορταστικό σαββατοκύριακο που θα κάνει πάταγο με την ξεκαρδιστική περιπέτεια ξεκινάει.

Τρελά απολαυστική κωμικοτραγική ταινία, με μπόλικα ευτράπελα, συνεχείς παρεξηγήσεις, αντεγκλήσεις, τραγελαφικά στιγμιότυπα κι απρόοπτες συνθήκες να λαμβάνουν χώρα σ' αυτή την δυνατή και πλούσια χιουμοριστικά χαρακτηριστικά. Ανάλαφρη με κλασικό αμερικανικό γέλιο, αλλά άπλετο και μέχρι δακρύων σε πολλά σημεία. Δεν παύει να σε εκπλήσσει με αναπάντεχες φάσεις, ανατρεπτικές εξελίξεις, παγίδες, αμέτρητα εμπόδια και ασταμάτητες δυσκολίες να είναι στο μενού του road trip. Το τι θα αντιμετωπίσουν, τι θα ζήσουν και πώς θα ξεφύγουν από τον κυκεώνα της παρανομίας και των ψεμάτων είναι και το πιο ενδιαφέρων κομμάτι του έργου, σε κρατάει σε μία αέναη εγρήγορση, δεν παίρνεις ανάσα από τις κακοτυχιές που τους έρχονται εξ' ουρανού, αφού η μοίρα δεν τους τα έφερε όλα ρόδινα, χαλαρά και βατά. Είναι τρομερά διασκεδαστική και ξεκαρδιστική, μία ανάλαφρη, ευχάριστη, σπαρταριστή δράση με απίθανες σπιρτόζικες δόσεις, αγωνιώδης ροή και ένα αμέτρητο κυνηγητό. Γελάς αβίαστα, κάτι που δύσκολα το βρίσκεις στις μέρες μας. Η πρωταγωνιστική τετράδα είναι μοναδική, ανεπανάληπτη, με απίστευτη χημεία, τέλειο δέσιμο, μία ταιριαστή "οικογένεια" που δίνουν όλη τους την ζωντάνια για να βγάλουν το κατάλληλο επιτυχημένο αποτέλεσμα. Έξυπνη ιδές, άψογα εκτελεσμένη, υπέροχα δοσμένη, ενώ κάποιοι διάλογοι σε συνδυασμό με κάποιες αστείες σκηνές θα τις θυμάστε για πάντα.

Έχει αρκετά χοντροκομμένες σκηνές, είναι λιτή, χωρίς να γίνεται ανιαρή και σαχλή, είναι γλυκιά, όμορφη και χαλαρή που σου φτιάχνει το κέφι, όποτε την βλέπεις. Βαθιά ειρωνική και σκληρή με τους ήρωες της, με έξυπνες ατάκες, καυστικές και πικάντικες καταστάσεις, δεν την βαριέσαι στιγμή. Έχει ποιοτική πλάκα, καλογραμμένο και καλογυρισμένο σενάριο, η σκηνοθεσία είναι άπαιχτη. Η ιστορία πρωτότυπη και ο ρυθμός της ταινίας καταπληκτικός. Η Άνιστον σε ένα ρόλο διαφορετικό από αυτούς που την έχουμε συνηθίσει και τολμώ να πω ότι της ταιριάζει ιδιαίτερα Ακατάλληλη για μικρά παιδιά, εκπαιδευτική για μεγαλύτερα. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!! 10/10!!!
9
gr21 03:02
Απολαυστική κι απίθανη κωμικοτραγική περιπέτεια μ' ένα πλούσιο καστ ηθοποιών να την απαρτίζει. Αναμφισβήτητα μία από τις καλύτερες κωμωδίες που έχουν βγει, με τα απρόοπτα, τα ευτράπελα κι οι αμήχανες και τραγελαφικές κινήσεις και καταστάσεις να μην σταματούν λεπτό, Οι καυστικές και πικάντικες ατάκες, οι κοφτερές φάσεις, οι σπιρτόζικοι διάλογοι, το πηγαίο χιούμορ, η ευφυής παρωδία του κατασκοπευτικού είδους ταινιών, οι ζωντανές και παραστατικές συμπεριφορές και το άνετο, κομψό και τολμηρό στυλ του πρωταγωνιστικού τρίο δίνουν άλλη πνοή στο έργο. Πραγματικό πολύ γέλιο, περιπέτεια, δράση, αγωνία. Τα έχει όλα και δεν βαριέσαι λεπτό. Το σενάριο ευρηματικό, η ιδέα έξυπνη, απρόβλεπτη πλοκή, άρτια εκτελεσμένο και δοσμένο, καλοστημένο και καλογυρισμένο, σε κρατάει σε συνεχή και διαρκή εγρήγορση, η αδρεναλίνη στα ύψη, το ενδιαφέρον διατηρείται αμείωτο και μαγεύεσαι με τις απανωτές ανατροπές και τις απίθανες εναλλαγές σκηνών. Η σκηνοθεσία είναι άψογη και τα οπτικά-ηχητικά εφέ απλά ονειρικά. Jason Stratham και Melissa McCarthy αχτύπητο και μοναδικό δίδυμο, έσκισαν πραγματικά στην ταινία. Η μεγάλη έκπληξη και φυσικά καλή επιλογή για να κάνει την διαφορά ήταν ο Jason Statham, στο σημείο που εμφανίζεται στο ξενοδοχείο καθιστός σε μια πολυθρόνα στα σκοτάδια και αρχίζει αυτές τις ατάκες για το πόσο καλός πράκτορας είναι, δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη κωμωδία που σε ένα 3 λεπτό έχουν υποθεί τόσο έξυπνες και εύστοχες κωμικές ατάκες. Η παρουσία του Jason Stratham ως πεισματάρη, σκληροτράχηλου και γκαφατζή πράκτορα, είναι ανεπανάληπτη. Ο πιο κωμικός ρόλος στην καριέρα του είναι που σου προκαλεί τρανταχτά γέλια σε κάθε καρέ. Έχει και τις υπερβολές και τραγικά τραβηγμένες στιγμές της, αλλά είναι απαραίτητες σ' αυτού του είδους το στόρι, οπότε δεν χάλαγαν την συνολική εικόνα του έργου που ήταν επική. Είναι ιδανική για διασκέδαση κι ανάλαφρη θέαση και άνετα την ξαναβλέπεις!! Η πιο ξεκαρδιστική ταινία ever!! Μακάρι να έβγαιναν τέτοιες πολλές ταινίες με ποιότητα και δημιουργικό σενάριο που θα σε εντυπωσιάζουν και θα σου διακωμωδούν τα πάντα. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!! 10/10!!!
8
gr21 02:38
Καλός οικογενειάρχης και businessman, ο Σάντι Πάτερσον ανακαλύπτει πως… μια γυναίκα του έχει κλέψει την ταυτότητα και ρημάζει το λογαριασμό του με πλαστές πιστωτικές στο όνομά του! Θα ταξιδέψει από το Ντένβερ ως το Μαϊάμι για να την ξεμπροστιάσει, όμως, δεν υπολογίζει πως έχει μπλέξει με σκληρό καρύδι, που, ατυχώς, βρίσκεται και στο κατόπι αδίστακτης συμμορίας για λόγους… εξαπάτησης! Είναι ξεκάθαρο από το τρέιλερ και μόνο ότι η ταινία δεν είναι ακόμα μια στερεότυπη «road trip» κωμωδία. Οι δυο πρωταγωνιστές συναντιούνται κάτω από τις πιο απίθανες συνθήκες. Τα αισθήματα έχθρας είναι εμφανή στα πρόσωπα και των δυο. Και είναι η ανάγκη που τους αναγκάζει να συνυπάρξουν σε ένα πολυήμερο ταξίδι. Τα ευτράπελα, τα απρόοπτα, οι κωμικοτραγικές καταστάσεις, τα κουλά και το απίθανο κυνηγητό πρωτοστατούν σ' αυτή την αντισυμβατική και σκληροτράχηλη κωμωδία με πολλά στοιχεία περιπέτειας. Το χιούμορ πηγαίο, καυστικό, πικάντικο, οι ατάκες ανεπανάληπτες, κοφτές και θανατηφόρες, η χημεία των εκπληκτικών και φοβερά ταιριαστού κινηματογραφικού διδύμου, προσδίδει άλλο νόημα και την κάνει πιο χαβαλετζίδικη και φραμπαλατζίδικη, αφού η παραστατικότητα των κινήσεων, ο αυθορμητισμός στη συμπεριφορά τους και το ζωντανό και τρελό στυλ τους κλέβουν την παράσταση.

Με βάση αυτή την έστω και στο ελάχιστο πρωτότυπη υπόθεση, ο σκηνοθέτης Seth Gordon, παρά τις κάποιες προφανείς αδυναμίες της ταινίας, κάνει καλά τη δουλειά του. Και αυτό γιατί μέσα στον κυκεώνα των χιλιάδων άλλων βλακωδών ταινιών που βλέπουμε, το έργο τουλάχιστον καταφέρνει να σε κάνει να γελάσεις με την ψυχή σου. Μέσα από ακραίες καταστάσεις και με ένα υπερφορτωμένο σενάριο με χιλιάδες διαφορετικές μη-αληθοφανείς καταστάσεις, υπερβολικού τύπου, κάνουν πάταγο και χαμό. Μόνο και μόνο η εμφάνιση της Melissa McCarthy θα σου προκαλέσει, θέλοντας και μη, ένα μειδίαμα. Αποδεικνύει ότι μπορεί να σηκώσει και μια ολόκληρη ταινία πάνω της. Με την ταινία να κάνει τα πάντα προκειμένου να τονίσει το κωμικό ταλέντο της McCarthy, εκείνη από την πλευρά της τα δίνει όλα κάνοντας μας να μιλάμε ξεκάθαρα για ένα one-woman-show, μέσα στο οποίο κλέβει επιδέξια κάθε στιγμή, ενώ ταυτόχρονα κλέβει και τις καρδιές του κοινού βρίσκοντας την ανθρωπιά μέσα στον ατελή χαρακτήρα της, με τις τσαχπινιές της, τις μικροαπατεωνιές της, τους διάφορους ελιγμούς που χρησιμοποιεί, όπως και τις δικαιολογίες που της πετάει με μεγάλη άνεση και απλότητα να κυριαρχούν και να εντυπωσιάζουν, αποδεικνύοντας πόσο ολοκληρωμένη ηθοποιός είναι και μπορεί να κάνει πολλά μόνο σ' έναν ρόλο. Με αυτά και με αυτά, για να το πω όσο πιο απλά μπορώ, το συγκεκριμένο έργο είναι ευχάριστο δεδομένου ότι θα κάτσετε να το δείτε χωρίς να έχετε υψηλές προσδοκίες. Σε καμία περίπτωση μια καλή, με κινηματογραφικούς όρους, ταινία, αλλά σίγουρα άκρως ψυχαγωγική. 8/10!!
7
gr21 02:22
Ένα νεαρό ζευγάρι αποφασίζει να πάει διακοπές σ’ ένα τροπικό νησί-θέρετρο, σε μια προσπάθεια διάσωσης του γάμου του, προκειμένου να σταθμίσει τα υπέρ και τα κατά της σχέσης του και να δει αν τελικά μπορεί να αποφύγει τον χωρισμό. Επειδή όμως τα οικονομικά του ζευγαριού δεν του επιτρέπoυν να πάει στο θέρετρο μόνο του, προτείνει σε άλλα τρία φιλικά ζευγάρια να το ακολουθήσουν στον “παράδεισο” και να απολαύσουν μοναδικές διακοπές, την ίδια στιγμή που το ζευγάρι θα προσπαθεί να σώσει τη σχέση του, μέσα από “θεραπεία”. Φτάνοντας όμως στο νησί, τα τρία φιλικά ζευγάρια συνειδητοποιούν πως αναπόφευκτα, αργά ή γρήγορα, αντί για σπα και θαλάσσιο σκι, θα πρέπει να συμμετάσχουν και τα ίδια στις θεραπευτικές συνεδρίες του θέρετρου, καθώς η συμμετοχή στις θεραπείες δεν είναι προαιρετική.

Το ζευγάρι σε κρίση γουστάρει το γεγονός πως η συγκεκριμένη πτέρυγα που επιλέγουν λειτουργεί ως υποστήριξη σε ανδρόγυνα που δεν τα πάνε καλά, αλλά οι υπόλοιποι που περιμένουν διακοπές και πλήρη χαλάρωση απογοητεύονται, ειδικά όταν βλέπουν, ταυτόχρονα με την άφιξή τους, πως στο ανατολικό τμήμα του θερέτρου Εδέμ οι παραθεριστές πίνουν, τρώνε και κάνουν σεξ. Το Ζευγάρια στα Βαθιά εξερευνά τη σύγχρονη αλλά τόσο σταθερά απαράλλαχτη συζυγική νεύρωση και προσπαθεί να την καταλύσει μέσω της ψυχοθεραπείας. Με δεδομένο το ονειρικό σκηνικό των νήσων Μπόρα-Μπόρα, προκαλεί γέλιο με την αντίθεση, στο όχι κατά τα άλλα κακογραμμένο σενάριο, προσπαθώντας να εφευρίσκει νέους ή αστείους τρόπους για να εμβαθύνει στην τονωτική δόση της ερωτικής επιθυμίας που κατακεραυνώνει ένα ανδρόγυνο στην κοινή του πορεία. Ο Ζαν Ρενό στον ρόλο του ζεν εμπνευστή της μεθόδου διακοπών είναι άνευρος και σαχλός. Επίσης, οι ψυχοθεραπείες και ο τρόπος διασκέδασης και ξεδόματος είναι μεν αμερικάνικα στην εκφορά και τη νοοτροπία τους, αλλά ευτράπελο και κωμικοτραγικός δε. Αξίζει μια σκηνή με σεξουαλική γιόγκα και ο Βινς Βον για την προσπάθειά του να δώσει μια εργατική νότα φυσικότητας σε έναν άνδρα που δεν απολογείται για την παρατημένη σωματική του κατάσταση και την κυκλοφοριακή συμφόρηση στο νευρικό του σύστημα.

Ευχάριστη, έξυπνη, καλογραμμένη κομεντί με αισιόδοξη στάση και στόχο την καθαρή διασκέδαση. Τα χιλιάδες προβλήματα των ζευγαριών πριν και μετά την δέσμευση, μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των μέσων ανθρώπων που επιλέχτηκαν (στην ταινία) χαρακτηριστικά κι αντιπροσωπεύσουν “δειγματολειπτικά” την κοινωνία της ευημερίας και του συμβιβασμού (μέσω του γάμου), δεν προκαλούν κραυγαλέο γέλιο, αλλά ένα αξιοπρεπές χαμόγελο στα χείλη, ιδιαίτερα σε κείνους που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στην οθόνη και το έχουν ανάγκη. Γιατί, η ζωή δεν είναι πάντα αδιέξοδη και σκοτεινή, έχει και τις φωτεινές πλευρές της, πράγμα που τούτη εδώ η ταινία προσφέρει χωρίς τσιγγουνιές. Είναι διασκεδαστικό να ανακαλύπτεις μέσα από τα προβλήματα την εύκολη ή επώδυνη λύση χωρίς άγχος, καταπίεση, εγωισμό και σοβαροφάνεια. Αρκετά πειστικές και όμορφες (κυριολεκτικά) ερμηνείες , απολαυστικά δε στο μάτι “σκηνικά“. Ένα κινηματογραφικό όνειρο διάρκειας 113′ που θα σας φτιάξει την διάθεση και θα σας χαλαρώσει μέσα σε ένα παραδεισένιο κλίμα. Χωρίς να ξεφεύγει ούτε σπιθαμή από τα τετριμμένα κλισέ, το χάπι εντ και τα συντηρητικά πρότυπα που αυτό εκφράζει γύρω από το θεσμό της οικογένειας, κατάφερε να με κερδίσει και να μου αφήσει όμορφες εντυπώσεις... 7.5/10!!!
6
Barbarella 16:17
Δανεζικη αριστη παραγωγη κ απορω ΓΙΑΤΙ ΤΗ ΜΕΤΑΓΛΩΤΤΙΣΑΝ στα γαλλικα -αντι να ερθει η κοπια κατευθειαν απο Δανια κ να διατιθεται.

Μια καταπληκτικη δουλεια αν κ φαινεται απο την αφισσα-με αριστο καστ κ απιστευτα τοπια η Δανια ξεσπαθωσε τελευταια για αλλη μια φορα επανω στον τρομο. Τα περιβοητα ξωτικα που υπαρχουν ανα το κοσμο σε δεκαδες παραδοσεις κ ιδιαιτεροτητες εδω παιζουν αλφα ρολο τις Αγιες μερες. Ενα μικρο γλυκυτατο ξωτικο σωζεται κ περιθαλπτεται απο το μικρο κοριτσι κ ενα δεσιμο μεταξυ τους ξεκινα. Δυο κοσμοι αντιθετοι που πρεπει να συνυπαρχουν ειρηνικα αν κ αυτο ειναι δυσκολο με διαφορες νοοτροπιες κ καταστασεις. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ που δεν αφηνουν την οικογενεια να περασει καλα οπως λεει η υποθεση. ΑΛΛΑ ΟΙ ΨΕΥΤΟΟΙΚΟΛΟΓΟΙ που εχουν αποικια ολογυρα σε μια περιοχη που δεν τους επιτρεπεται να ζουν ουσιαστικα, κ παρεμβαινουν εχθρικα οχι μονο στα ξωτικα αλλα κ στους ιδιους τους συνανθρωπους τους. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ , αριστη φωτογραφια κ κομμενη ανασα απ το πρωτο λεπτο, μικρα επεισοδια καθολου κουραστικα συντομα στο να τα δουν ολοι σε μια μερα. ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΛΙΚΙΕΣ , με πολλα μυνηματα υπερβασης κ αγαπης απ τον αγνο κοσμο των παιδιων!
4
gr21 01:24
Μια παρέα τριαντάρηδων, μέσα από τους γάμους των φίλων τους, προσπαθεί να βρει απαντήσεις για την αγάπη, τη δέσμευση και για το αν ο γάμος είναι κατάλληλος για αυτούς. Ο Τσαρλς τα έχει όλα - γοητευτικός, έξυπνος, επιτυχημένος, με μεγάλη επιτυχία στο γυναικείο φύλο! Και αυτό είναι ίσως ο λόγος που δεν έχει πειστεί ακόμα να παντρευτεί. Ίσως όμως και οι προβληματικοί γάμοι των φίλων του. Όλα όμως αλλάζουν, όταν σε ένα γάμο συναντήσει την Κάρι, μια όμορφη Αμερικανίδα. Το ειδύλλιο μεταξύ τους δεν αργεί να φουντώσει, θα χρειαστούν όμως πολλοί γάμοι και μια… κηδεία, μέχρι να καταλήξει εκεί που θέλει ο Τσαρλς.

Λεπτή και διεισδυτική ειρωνική ματιά σε μια παρέα τριαντάρηδων που ανήκουν στην ανώτερη κοινωνική τάξη, με το εκλεπτυσμένο, εξεζητημένο, αλλά ψυχρό και κρύο χιούμορ των Άγγλων να μην εκλείπει. Καλογραμμένο σενάριο του Ρίτσαρντ Κέρτις, δείχνει τους Εγγλέζους όπως περιμένει να τους δει ο κόσμος, μία ταινία με σπιρτόζικους διαλόγους και έξυπνα ευρήματα για εκείνη την εποχή, ωστόσο. Διότι τώρα δε φαίνεται διόλου ευχάριστη και πλακτζίδικη. Ατονεί σε μεγάλο βαθμό στο να σου μεταφέρει το πραγματικό και πηγαίο γέλιο. Από το εξαιρετικό στο σύνολό του καστ, την παράσταση κλέβει με άνεση η αριστοκρατική Κριστίν Σκοτ Τόμας, ενώ σε ένα μικρό, απολαυστικό ρόλο-έκπληξη εμφανίζεται ο Ρόουαν Άτκινσον, που στη συνέχεια έκανε πάταγο με τα σκετς και τις ταινίες που έχουν κάνει πάταγο και τεράστια εμπορική επιτυχία, κατατάσσοντάς τον σ' έναν από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς ηθοποιούς της Μεγάλης Βρετανίας.

Τσάρλς ο κουμπάρος. Αθεράπευτα Βρετανός, ακαταμάχητα χαριτωμένος, με την πιο όμορφη στραβή οδοντοστοιχία του Hollywood, το σήμα κατατεθέν "puppy eye" και τα πιο υπέροχα fluffy μαλλιά, κέρδισε επάξια τις εντυπώσεις. Το μυστικό της επιτυχίας: η χρυσή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση. Στην παρέα του είναι κι ο κωφάλαλος αδερφός του. Σκάρλετ, η συγκάτοικος. Παλαβιάρα. Ψάχνει για δουλειά, φλερτάρει απροκάλυπτα, μένει με την ελπίδα. Φιόνα: Η μαυροφορούσα φαρμακόγλωσσα, μονίμως προσβλητική απέναντι στον αδελφό της, Τομ, τον έβδομο πλουσιότερο Βρετανό. Όλοι αυτοί παίρνουν σβάρνα του γάμους, άλλες φορές το διασκεδάζουν, άλλες φορές μοιρολατρούν. Ο θάνατος χωρίζει το μοναδικό ζευγάρι της παρέας, κι αυτός που μένει πίσω απαγγέλει στην κηδεία με τρεμάμενη φωνή διαβάζει το ποίημα του. Τελικά ο επικήδειος λόγος ενός ερωτευμένου ανθρώπου είναι η πιο δυνατή ερωτική εξομολόγηση. Στην ταινία βλέπουμε ένα απίστευτο κιτς και ευκαιρίες για κουτσομπολιό, συναντήσεις με περίεργους ανθρώπους, ενδυματολογικές κόντρες απείρου κάλλους και επιδρομές μαρτυρικών καλεσμένων στον μπουφέ. Εντάξει δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο στο στόρι, βλέπεται για μία φορά, δεν σου περνάει και κανένα ουσιώδες μήνυμα, ούτε σκας στα γέλια συνέχεια. 6/10!!
3
gr21 01:01
Μια έμπειρη δικαστής οικογενειακού δικαίου προσπαθεί (αποτυχημένα) να ισορροπήσει την απαιτητική της καριέρα με τον γάμο της, όταν μια ιδιαιτέρως δύσκολη υπόθεση παρεμβαίνει στην προσωπική της ζωή και την κάνει να αναθεωρήσει τις αρχές της. Η δυναμική Φιόνα μένει άφωνη όταν ο σύζυγός της ομολογεί πως θέλει να την απατήσει, γεγονός που την αφυπνίζει βίαια. Την ίδια στιγμή καλείται να δικάσει την υπόθεση ενός νεαρού Μάρτυρα του Ιεχωβά ο οποίος αρνείται να κάνει μετάγγιση αίματος και να σώσει έτσι τη ζωή του από την λευχαιμία. Η γνωριμία τους θα την οδηγήσει σε ένα πρωτόγνωρο, αλλά ταυτόχρονα οριακό ταξίδι αυτογνωσίας. Ο «Νόμος περί τέκνων» του Ρίτσαρντ Έιρ εξερευνά τη λεπτή γραμμή της εφαρμοσμένης ηθικής μέσα από τα μάτια και τη στυφή αποστολή μιας δικαστού, άτεγκτης και φαινομενικά τακτοποιημένης, όταν της χτυπούν ταυτόχρονα την πόρτα ένα επαγγελματικό και ένα προσωπικό δίλημμα.

Κοινωνικό ώριμο δράμα με έντονο το στοιχείο της «βρετανικότητάς» του και μια βαθιά εσωτερικότητα, παρόλο το απτό ενδιαφέρον που προκαλεί το δίλημμα της δικαστικής απόφασης και των συνεπειών της. Διλήμματα ζωής και θανάτου, θρησκείας και πίστης, καριέρας και προσωπικής ζωής, έκφρασης συναισθημάτων ή εσωτερίκευσής τους. Ο συγγραφέας ΜακΓιούαν είναι «μάγος» του επιδέξιου χειρισμού της αφηγηματικής του δομής με απώτερο στόχο να κινεί το ενδιαφέρον για την εξέλιξη των χαρακτήρων του χωρίς ποτέ να αποζητά τη λύπηση ή ακόμη και τη συμπάθειά απέναντί τους. Σε αρμονική ισορροπία με τον Έαρ, παραδίδουν ένα άκρως ενδιαφέρον και (κατά στιγμές) βαθιά συγκινητικό, ηθικό, μα ποτέ ηθικολογικό δράμα χαρακτήρων, με σύγχρονες κοινωνικές αποχρώσεις που εύκολα θα χτυπήσουν νεύρο στην πλειοψηφία του σκεπτόμενου κινηματογραφικού κοινού. Η σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Έιρ χειρίζεται τα θέματα νηφάλια, γιατί το υπέροχο κείμενο του ΜακΓιούαν εκφέρει με ακρίβεια την ένταση όποτε χρειάζεται, συνδυάζοντας το αγγλοσαξονικό πνεύμα εγκράτειας με την οικουμενικότητα. Αποτελεί ένα πολύ πιο στιβαρό, ολοκληρωμένο και επιτυχές σύνολο.

Χρωστά τις καλύτερες στιγμές της στην εκφραστική δύναμη της Έμα Τόμσον, η οποία της δίνει βάθος κι ένταση και έμφαση στην κυριαρχία της. Μια συγκλονιστική Τόμσον, βοηθούμενη από ένα εξαιρετικό σενάριο που θέτει πολλά θέματα επί τάπητος, επιτυγχάνει να μας δώσει ένα από τους καλύτερους ρόλους της σε ταινία. Η πάλη είναι κρουστή στο πρόσωπο και τις κινήσεις της και η ερμηνεία της άξια θαυμασμού για μια ακόμη φορά. Ξεδιπλώνει συμπόνια, ποτέ φιλευσπλαχνία. Η ηθοποιός κλέβει την παράσταση και τροφοδοτεί με ενέργεια την νευρώδης ταινία, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα της ηρωίδας, η οποία βρίσκει στο πρόσωπο του νεαρού την ολοκλήρωση των δύο απωθημένων της, της μητρότητας και της ερωτικής ικανοποίησης. Λογική και ευαισθησία συνυπάρχουν και συγκρούονται. Παλεύει χαμηλόφωνα, μοναχικά κι επώδυνα, χωρίς να το δείχνει, με την ηθική και την επιθυμία: η «δίκαιη» πρόταση του άνδρα που την αγαπά και νοιάζεται γι' αυτήν σκοντάφτει στο γράμμα του συζυγικού νόμου, στην απιστία που οφείλει να τιμωρηθεί ‒ διότι, η ίδια ποτέ δεν ισχυρίστηκε πως είναι προοδευτική ή τέλεια. Το θέμα είναι η δική της εσωτερική σύγκρουση, η περιγραφή των επιλογών της ζωής και της συναισθηματικής κατάρρευσης που προκύπτει από αυτές. Μία πολύπλευρη και καθόλου επιφανειακή ιστορία που αγγίζει βαθιά ανθρώπινα θέματα. Συνολικά η ταινία, με άγγιξε, με προβλημάτισε και με συγκίνησε!

Με ιδιαίτερη προσήλωση στον ανθρώπινο παράγοντα επανέρχεται ο Ίαν Μακ Γιούαν για να αφηγηθεί μια ιστορία για το Δίκαιο, την Ηθική, τον Έρωτα, τον Θάνατο, τη Συγχώρεση, αλλά και τον παραλογισμό των θρησκευτικών δογμάτων, με τη συνήθη διεισδυτική του ματιά στα βάθη της ψυχής των ηρώων του. Στηλιτεύει την θρησκοληψία, τις θρησκευτικές δοξασίες, εμμονές και δόγματα, που περιορίζουν την ελευθερία της σκέψης. Μία ταινία με πολλές αμφιβολίες περί πίστεως, καταραμένων ιδανικών και πραγματικών, σπαρακτικών ηθικών διλημμάτων στον πυρήνα της ιστορίας. Περιγράφει έξοχα τα συναισθήματα των δύο ηρώων στη διάρκεια και μετά την διάλυση της πολύχρονης σχέσης τους σε ηλικίες όπου η συνήθεια γίνεται αναπότρεπτη ανάγκη επιβίωσης, ο φόβος της μοναξιάς καραδοκεί, αλλά δεν κατορθώνει να γκρεμίσει τον τοίχο που ύψωσαν τα ισχυρά ''εγώ'' τους. Θλίψη διογκούμενη αίσθηση αδικίας για εκείνη και θυμός σε εξέλιξη, διαταράσσουν την ψυχική γαλήνη της Φιόνα. Η μουσική, αδιάλειπτη υπόκρουση της αφήγησης, παρηγορεί. Την συνιστώ ανεπιφύλακτα σε κάθε έναν που ζητά κάτι διαφορετικό από δράση και σκοτωμούς!! 9/10!!!
Φιλικά site

Ταινίες & σειρες online με ελληνικους υποτιτλους


tenies-online.best

voody-online.com
Chat Box
tt5580146 dQZPp5ED1VI 7.8 57952 {"playlist":[ {"comment":"Episode 1","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x01.mp4"}, {"comment":"Episode 2","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x02.mp4"}, {"comment":"Episode 3","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x03.mp4"}, {"comment":"Episode 4","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x04.mp4"}, {"comment":"Episode 5","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x05.mp4"}, {"comment":"Episode 6","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x06.mp4"}, {"comment":"Episode 7","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x07.mp4"}, {"comment":"Episode 8","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x08.mp4"}, {"comment":"Episode 9","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x09.mp4"}, {"comment":"Episode 10","file":"https://cdn.vidce.net/video/Maniac_2018/1x10.mp4"} ]}