Κεντρικό Μενού
Top Users

Loop +8879 Barbarella +5600
3709
3Admin
2431
4cinephile22
1538
5eirinips
1240
6gr21
1006
7kezia
911
8SerialWatcher
891
9mariaross
852
10(Aμβροσιος)
Last Comment
38
lefty89 03:47
Αμέσως μετά την ≪Άγρια Συμμορία≫, το επικό, αιματοβαμμένο αριστούργημά του, ο μεγάλος Σαμ Πέκινπα γύρισε αυτή τη ταινία και εξέπληξε. Ο λόγος ; Μα γίνεται να υπάρχει ταινία του Πέκινπα χωρίς βία ; Ο σκηνοθέτης παίζει με τις συμβάσεις του γουέστερν με πετυχημένες κωμικές πινελιές, ενω κύριο θέμα της ιστορίας είναι η υπομονετκή αναμονή της εκδίκησης (≪η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρωγεται κρύο≫). Ταυτόχρονα σχολιάζει με αλληγορικό τρόπο την ηθική παρακμή της Άγριας Δύσης, την ειρωνία και την υποκρισία της θρησκοληψίας (έξοχος στο ρόλο του έκφυλου ≪ιερέα≫ ο David Warner), τη πραγμάτωση του αμερικάνικου ονείρου στη κυριολεξία στη μέση του πουθενά,την πραγματική αξία των ανθρωπων που ασφυκτιά και είναι δέσμια των καθωσπρέπει κοινωνικων στερεοτύπων (η ιερόδουλη Hilly). Ο Jason Robards δίνει ίσως την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, ενω προφητικά, με μελαγχολία και πίκρα προβλέπει το τέλος της Άγριας Δύσης με την έλευση του πολιτισμού. Έξοχη φωτογραφία και αναπαράσταση των άγονων τοπίων της Αμερικάνικης Δύσης, καίριος και στοχευμένος κοινωνικός συμβολισμός, σφικτή σκηνοθεσία και δυνατή αφηγηματική δομή, υπέροχες ερμηνείες και θεσπέσια μουσική από τον μαέστρο Jerry Goldsmith.
36
gr21 03:04
Το Hannibal δεν είναι (και ποτέ δεν υπήρχε νομίζω τέτοια πρόθεση) μια Σιωπή των Αμνών… νο 2, αλλά κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν είναι… ακριβώς τρόμου, δεν είναι (πολύ) αστυνομικό. Τι είναι; Για μένα τουλάχιστον, είναι ένα πολύ πρωτότυπο όσο και ιδιαίτερα μακάβριο love story. Ο Ridley Scott παραδίδει μία εξαιρετικά στυλιζαρισμένη και πανέμορφα κινηματογραφημένη ταινία μοντέρνας αισθητικής, η οποία υποτίθεται πως αποτελεί τη συνέχεια της «παλιομοδίτικης» Σιωπής των αμνών του 1991. Η συγγένεια είναι ωστόσο απλώς επιφανειακή, όχι μόνο λόγω της έλλειψης εμπλοκής εκ μέρους σημαντικών συντελεστών της Σιωπής, αλλά και επειδή το μυθιστόρημα του Τόμας Χάρις Χάνιμπαλ – λογοτεχνική πηγή του σεναρίου – είναι σημαντικά διαφορετικό και κατά γενική ομολογία ποιοτικά κατώτερο από τα προγενέστερα Κόκκινος δράκος και Σιωπή των αμνών του ιδίου.

Και έχει τα ποιοτικά προσόντα για να στηρίξει τις πολλές φιλοδοξίες του. Η Julianne Moore στέκει αξιοπρεπώς στον ρόλο της Clarice, που τόσο σημαδεύτηκε από την καταπληκτική ερμηνεία της Jodie Foster. O συνήθης ύποπτος Anthony Hopkins ζωντανεύει τον Χάνιμπαλ με τον δικό του, αμίμητο, τρόπο και εδώ δείχνει να το διασκεδάζει δεόντως -στο κάτω κάτω είναι πλέον η κύρια ατραξιόν της ταινίας. Και το υπόλοιπο cast είναι εξαιρετικό, με καλύτερο τον Gary Oldman, αγνώριστο ως τον παραμορφωμένο παραπληγικό Mason Verger. Μοναδική παραφωνία για μένα είναι ο Ray Liota που όπου βρεθεί αναπαράγει υποκριτικά την ίδια καρικατούρα του γλοιώδη αντιπαθή τύπου. H πιο συγκλονιστική ερμηνεία που έχω δει στη ζωή μου είναι , αναμφισβήτητα, αυτή του Anthony Hopkins ως Dr.Hannibal Lecter, σε πείθει ότι είναι ψυχικά διαταραγμένος. Ελεύθερος είναι πιο δραστήριος και απολαυστικός...

Βλέπουμε μέσα στην ταινία τις απρόσμενες εκρήξεις φρικώδους βίας του Λέκτερ (μέσα από γραφικές και ευφάνταστες σκηνές φόνων, κυρίως όταν απειλείται), τη σχεδόν υπεράνθρωπη ευφυΐα του (με τις διαρκείς λογοτεχνικές περιηγήσεις στα «παλάτια της μνήμης του»), μα και τον ερωτισμό στο υπόβαθρο της γνωριμίας του με την Κλαρίς (ειδικά στο αστεία «ευτυχές» φινάλε, όπου περιγράφονται ως ζευγάρι σε φυγή). Πρόθεση του συγγραφέα και, στη συνέχεια, του σεναριογράφου ίσως ήταν να δημιουργήσουν ένα σκοτεινό ρομάντζο με σκοπό να προβληματίσει επάνω στην έννοια του Κακού, αντιπαραβάλλοντας τον κανιβαλικό δολοφόνο αλλά σχεδόν υπεράνθρωπο Λέκτερ, με την πιο «γήινη» διαφθορά του Βέρτζερ και των υποτακτικών του. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η αγωνία και το πραγματικό περιεχόμενο να μην εκλείπουν από ένα φιλμ ρυθμικό και οπτικά εντυπωσιακό μεν, πλημμυρισμένο δε από πλούσια σκηνικά και από μια όμορφα ψυχρή αλλά "γυαλιστερή" φωτογραφία, βγαλμένη θαρρείς από τηλεοπτική διαφήμιση.

Άρτια σκηνοθεσία (Ridley Scott είναι αυτός), απίστευτη μουσική, γενικά, το Hannibal είναι ένα λουκούλλειο γεύμα για όλες τις αισθήσεις. Και όταν ο γιατρός πάρει τα εργαλεία του και το γλέντι αρχίζει… ε, εκεί δίνει ρέστα, χαρίζοντάς μας τουλάχιστον μια σκηνή ανθολογίας στο τέλος (και ίσως μια από τις πλέον αποτρόπαιες σκηνές που παίχτηκαν στη μεγάλη οθόνη, από ταινία μεγάλου προϋπολογισμού δηλαδή, αναφερόμενος στο παρατραβηγμένο τέλος οπού έχουμε τον άλλο με ανοιγμένο το κεφάλι να δοκιμάζει τον ίδιο του τον εγκέφαλο). Η σκηνοθεσία ωστόσο σώζει την ταινία και δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως πρόκειται για ένα σοβαρό εγχείρημα. Δεν είναι πρωτότυπη η εντυπωσιακή αλλά είναι δεμένη και απαιτούσε τέχνη ειδικά όσον αφορά το συγκεκριμένο σενάριο. Ναι, έχει τα ελαττωματάκια του. Η εστίαση στον χαρακτήρα του Χάνιμπαλ τον απομυθοποιεί κάπως (αλλά όχι τόσο πολύ). Το αστυνομικό κομμάτι θα μπορούσε να είναι πιο σφιχτοδεμένο, το σενάριο θα μπορούσε να ξεδιπλώσει περισσότερο τις δυνατότητες της Κλαρίς – ως έχει βασικά λειτουργεί απλά σαν αντικείμενο πόθου για τον Χάνιμπαλ. Εδώ η βασική πλοκή δεν αφορά το κυνήγι ενός «τυχάρπαστου» ψυχασθενούς, αλλά του ίδιου του ιδιοφυούς και καλλιεργημένου ψυχιάτρου με τις κανιβαλικές τάσεις. Το τελικό αποτέλεσμα απλώς δεν λειτουργεί αφού ο Λέκτερ επικρατεί τόσο εύκολα και τόσο απόλυτα στην ιστορία, που «εξαφανίζει» σχεδόν οτιδήποτε άλλο. Η κομψή δομή, η πλούσια πλοκή και το πολυεπίπεδο περιεχόμενο της Σιωπής των αμνών εδώ έχουν ατονήσει, όχι όμως σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό, γιατί εξακολουθεί να είναι ένα επικό, αριστουργηματικό υπερθέαμα. Είναι ένα ιδιαίτερο, πολύ πρωτότυπο (ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα) και πολύ προσεγμένο ταινιάκι, που αξίζει την προσοχή όσων δεν έτυχε ακόμα να το απολαύσουν. 9/10!!!
35
furry_potato 02:34
34
gr21 02:34
Ο πήχης είναι ψηλά. Η δράση απολαυστική και η περιπέτεια χορταστική. Η αποστολή... άκρως επικίνδυνη! Είναι θεαματική, είναι καλογυαλισμένη, χρησιμοποιεί το σενάριο της αλλά στο τέλος δε νιώθεις ότι έχεις διασκεδάσει όσο διασκέδασες με το πρώτο φιλμ και την πιο κατασκοπική μορφή του, ούτε όσο διασκέδασες με το σουρεαλιστικό δεύτερο φιλμ του Τζον Γου. Νομίζω ότι αυτό που δεν λειτουργεί θετικά για το φιλμ είναι η απόφαση να βάλουν τον Χαντ σε ρόλο μελλοντικού οικογενειάρχη, χρησιμοποιώντας έτσι έναν συναισθηματικό εκβιασμό πάνω στο θεατή. Σαφώς θα μπορούσε να είναι μια φυσιολογική εξέλιξη στην πορεία ενός φυσιολογικού ανθρώπου και ίσως επιδιώχθηκε αυτό για να προσγειώσουν τον ήρωα μετά την μεταμόρφωση του σε έναν τύπο υπερήρωα στο προηγούμενο φιλμ, όμως νιώθω ότι εν τέλει μας κάνει να είμαστε πιο συγκρατημένοι απέναντι στη συνεχόμενη δράση κάτι που ίσως εξηγεί την τελική αίσθηση που σου μένει. Αυτό που είναι διάχυτο σε όλο το έργο είναι τα κομμάτια τα οποία έχουν γρήγορα σημεία και τα οποία σε μια ταινία δράσης είναι απαραίτητα για την αύξηση της έντασης. Ακόμα και χωρίς να έχετε δει την ταινία, είναι λίγο δύσκολο αυτά τα σημεία να μη σας προκαλέσουν έστω και μια μικρή έκρηξη αδρεναλίνης και έτσι να σας «βάλουν» στο κλίμα των «Επικίνδυνων Αποστολών».

Η σκηνοθεσία καταιγιστική και ένας ήχος να σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο πεδίο της ασύλληπτης και συνεχόμενης-αδιάκοπης περιπέτειας. Για ένα απολαυστικό δίωρο χωρίς πολύ σκέψη και προβληματισμούς είναι ότι πρέπει. Δυνατή και πλήρης για το είδος της. Πολύ εντυπωσιακή ροή με καταπληκτικό ρυθμό και σασπένς που αν και δεν προσφέρει κάτι καινούργιο σε ιδέες, αποφεύγει τις υπερβολικές απιθανότητες, διαθέτει εξαιρετική τεχνική, πολλές καταιγιστικές σκηνές καταδίωξης, φουλ ταχύτητα, γκάζι, γεμάτο κυνηγητά, ακατάπαυστους πυροβολισμούς, με κλωτσίδια, μπουνίδια, απίστευτες εκρήξεις, ανατρεπτικό-δυνατό σενάριο, έντονους ρυθμούς, συνεχής ένταση, σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, έχει εκρηκτική εξέλιξη καλοστημένη κι άρτια σκηνοθεσία και κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα. Κορυφαία φάση της ταινίας είναι η επίθεση στην πομπή αυτοκίνητων πάνω στην γέφυρα. Μιμείται σεναριακά και από πλευράς σκηνών τις άλλες 2 ταινίες σε αρκετά σημεία. Υψηλή τεχνολογία που δεν ξέρεις αν ξεπήδησε από την καλπάζουσα φαντασία των παραγωγών της ταινίας ή αν όντως χρησιμοποιείται από τις μυστικές υπηρεσίες των μεγάλων δυνάμεων. Πολύ μεγάλο budget, εντυπωσιακά γυρίσματα. Πλούσια παραγωγή και αληθοφανή-άψογα εφέ που σε καθηλώνουν. Μία ταινία που σίγουρα δεν τη βαριέσαι! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους φαν του είδους.

Ο Κρουζ από την άλλη τα πάει ξανά μια χαρά ως action hero, πείθοντας και τους πιο σκληρούς επικριτές του για τις φοβερές κι άχαστες ικανότητες που διαθέτει στην υποκριτική του φαρέτρα. Σαν ηθοποιός είναι ίσως ένας από τους ελάχιστους που δίνει σε κάθε ρόλο του όσα περιμένεις να πάρεις. Ο Βινγκ Ρέιμς είναι ξανά ευχάριστος στο ρόλο του Στίκελ ενώ τα υπόλοιπα δύο νέα μέλη που υποδύονται ο Τζόναθαν Ράις Μέγιερς και η Μάγκι Q, έχουν αρκετό χρόνο στην οθόνη με συνέπεια να μας μένει κάτι ιδιαίτερο από την παρουσία τους, όπως το ίδιο συμβαίνει και με τη γλυκιά Μισέλ Μόναχαν, που ήταν υπέροχη. Παράλληλα, η παρουσία του εκφραστικού Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν δίνει στο M:I-3 το πλεονέκτημα να έχει μάλλον τον καλύτερο μέχρι σήμερα κακό της σειράς. 8/10!!

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ-ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ: Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν σε Ρώμη, Σαγκάη, Βερολίνο, Καζέρτα, Καλιφόρνια, Βιρτζίνια, Μέριλαντ και στο Βατικανό ενώ οι νυχτερινές σκηνές με τους ουρανοξύστες γυρίστηκαν στη Σαγκάη. Επίσης, για τον ρόλο του κακού είχε προταθεί ο Kenneth Branagh. Οι πολλές αναβολές όμως έκαναν τον κάθε ηθοποιό να φεύγει από την ταινία, με αποτέλεσμα να υπάρχουν νέες καθυστερήσεις και το σενάριο να γράφεται ξανά από την αρχή. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τέλη Ιουλίου 2005 στην Ιταλία, ενώ ολοκληρώθηκαν τέλη Νοεμβρίου 2005. Ο Τομ Κρουζ δεν ήταν βέβαιος αν θα έπαιζε στην τρίτη συνέχεια, αλλά θα ήταν σίγουρα ο παραγωγός. Αφού ο Τομ, άλλαζε σαν τα πουκάμισα τους σκηνοθέτες, αφού δεν μπορούσε να κατασταλάξει σε κάποιων, διότι ήθελε και σε κάθε έργο του franchice να είναι και διαφορετικός, τελικά κατέληξε αισίως -μετά από πολλές αναβολές, παιδέματα, κωλυσιεργίες- με τον Τζέι Τζέι Έιμπραμς.
31
gr21 01:52
Η ταινία έχει απίστευτα αργό ρυθμό, με μονοδιάστατη πλοκή και χωρίς καμία έκπληξη. Οι διάλογοι είναι τρομερά κλισέ, η ίντριγκα είναι προβλέψιμη, η υπόθεση ανύπαρκτη και μπερδεμένη κι ερχόμαστε στο ελεεινό τέλος, μ' ένα άσχετο συνονθύλευμα που δεν βγάζουν νόημα, όπου στο τέλος έχουμε έναν κακό χαμό και καταιγισμό από συνεχείς πυροβολισμούς, αβάσιμους κι αναίτιους, ακούς μόνο τον ήχο των πιστολιών, καμία ανθρώπινη φωνή (Α! εκτός από ένα κλάμα μωρού), που να σου εξηγεί, να σου διευκρινίζει, να σου αποσαφηνίζει, να σου ξεδιαλύνει το στόρι και τι τέλος πάντων θέλει να πει ο ποιητής, γιατί χάθηκα στη μετάφραση με το που ήθελε να καταλήξει, έκανε αχταρμά τουρλού το σενάριο, δεν είχε καμία ουσιώδη υπόσταση, σε ξενερώνει τελείως ειδικά το απότομο μπαμ του τέλους που σε αφήνει με μία αμήχανη παγωμάρα, μένοντας στήλη άλατος, περιμένοντας κι αναμένοντας κάποια περαιτέρω εξέλιξη, που δεν υπήρχε, διότι απ' ότι φάνηκε ο σεναριογράφος ξέμεινε από ιδέες και δεν ήξερε πώς να τερματίσει ένα κατά άλλα ανοσιούργημα άσχετών πραγμάτων κι ασύνδετων γεγονότων. Έχει μπόλικες υπερβολές, για να γεμίσει τη δήθεν περιπέτεια και την λιγοστή δράση που κατείχε, σε αφήνει με φουλ κενά, μηδέν μυστήριο ή ατμόσφαιρα, δεν χτίζει και δεν κλιμακώνει σε κανένα σημείο την πλοκή και σε γενικές γραμμές για να μην τα πολυλογώ και μακρηγορώ είναι πολύ κάτω του μετρίου στο σύνολό της, μ' ένα καστ υποτυπωδών ηθοποιών και προσποιητών-αμήχανων παιξιμάτων, μιλάνε τόσο χαμηλόφωνα που σε παίρνει ο ύπνος. Πάλι καλά που δεν είχε μεγάλη διάρκεια, αλλιώς βαράς ενέσεις αδρεναλίνης για να αντέξεις αυτό το ήπιο έκτρωμα, που δεν έχει ούτε την στοιχειώδη βάση μίας αξιόλογης κι ευπρεπέστατης ταινίας. Μην το επιχειρήσετε να την δείτε και δεύτερη φορά, γιατί κάλλιστα θα σπαταλήσετε τον πολύτιμο χρόνο σας και καθόλου να μην την δείτε, ακόμα καλύτερα, δεν έχετε να χάσετε τίποτα απολύτως. 3/10!!!
30
jokaaa02 01:45
29
gr21 01:35
Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, είναι ο Τζέικ, που έχει αδυναμία στον παππού του, θυμάται πολύ καλά τις ιστορίες για μοχθηρά τέρατα που του έλεγε από την παιδική του ηλικία και κατορθώνει να τρυπώσει σε μια τρύπα του χρόνου, έναν βρόχο όπως αποκαλείται και να ανακαλύψει το περίφημο σπίτι κάπου στην Ουαλία εν καιρώ πολέμου, γοητευμένος και φοβισμένος ταυτόχρονα από τη μέρα της μαρμότας που ζουν όλοι οι "τρόφιμοι" λίγο πριν από έναν μοιραίο βομβαρδισμό, αλλά και από τη νεαρή ξανθιά που αψηφά τη βαρύτητα και μελαγχολικά τον θέτει προ του ερωτικού του σκιρτήματος. Όσοι ιδιαίτεροι έχουν λακίσει από τις προστατευμένες λούπες έχουν αποκτήσει βαμπιρικές ιδιότητες και μόνο ο Τζέικ μπορεί να τους δει, καθιστώντας τον μέλος της παρέας, αλλά με το προνόμιο του επισκέπτη στον χρόνο. Αυτή είναι μια ιστορία αδιέξοδου και σκοτεινά ρομαντικού εφηβικού έρωτα, ανάμεσα στον Τζέικ και την Εμα, το κορίτσι που πάσχει από τόση ελαφρότητα ώστε πετά και συγκρατείται στο έδαφος μόνο με βαριά μολυβένια παπούτσια. Σ’ ένα κόσμο που κινδυνεύει από τέρατα που πολεμούν κάθε τι το διαφορετικό, μια προφανής, αλλά διακριτική και συγκινητική αλληγορία για τους Ναζί και το Ολοκαύτωμα αλλά και κάθε διωγμό της Ιστορίας.

Ο Τζέικ δεν θα αργήσει να βρεθεί με ένα μαγικό τρόπο στο 1943 και να γίνει μέρος μιας άλλης, εναλλακτικής πραγματικότητας, έχοντας στο πλευρό του έναν κεφάτο, αναγεννημένο Μπάρτον που χειρίζεται ζογκλερικά το χιούμορ, το συναίσθημα, το σασπένς και τη φαντασία. Ταυτόχρονα μια δια­κριτική αλληγορία πάνω στην ατομική και συλλογική μνήμη αλλά και τη σχέση ενός ανιστόρητου παρόντος (που δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο του παππού) με ένα κλεισμένο στο χρονοντούλαπό του παρελθόν, τα οποία αναπόφευκτα θα συναντηθούν με απρόοπτες συνέπειες. Μία ανατριχιαστική ιστορία φαντασίας εικονογραφημένη με βίντατζ φωτογραφίες που στοιχειώνουν, το έργο θα ενθουσιάσει ενήλικες, εφήβους και οποιονδήποτε απολαμβάνει μια περιπέτεια στις σκιές. Ένα έντονο, συγκινητικό και θαυμάσια παράξενο πρώτο μυθιστόρημα. Οι φωτογραφίες και το σενάριο δουλεύουν έξοχα μαζί δημιουργώντας μια αξέχαστη ιστορία. Ο Μπάρτον βρίσκεται στο παραμυθένιο στοιχείο του και σκηνοθετεί με κέφι. Ξεκινά έτσι, στήνοντας ένα μαγικό σύμπαν και συστήνοντας μια ομάδα από, φαινομενικά, συναρπαστικούς ήρωες. Έχοντας στα χέρια του μεγάλους ακριβά ψηφιακά παιχνίδια, αναπαριστά τις μάχες με σπιλμπεργκικό αέρα, διατηρώντας ένα ταπεινότερο προφίλ στην παρατήρηση που δεν αυξομειώνεται με μεγάλες ταλαντώσεις ανάμεσα στο μελό και στο έπος. Είναι αρκετά καλή ταινία, έχει δουλευτεί στις λεπτομέρειες του σεναρίου και των τεχνικών κατηγοριών και το σκηνοθετικό άγγιγμα του Μπάρτον είναι απαλό, ανώδυνο και ενίοτε ζωηρό, όπως στη μονομαχία των τεράτων, των παιδιών και των σκελετών. Κι αν το σχέδιο ήταν ολόκληρη η ιστορία να οδηγηθεί σε μια άνευ προηγουμένου θεαματική μάχη με τα αόματα, υπερμεγέθη, άυλα τέρατα σ’ ένα παραθαλάσσιο λούνα παρκ, η μεγάλη αυτή σεκάνς του φινάλε καταλήγει να μοιάζει με video game χωρίς ατμόσφαιρα.

Ο Εϊζα Μπάτερφιλντ, με τα μεγάλα γαλανά μάτια, είναι ιδανική επιλογή στο ρόλο του αθώου Τζέικ με την άγνοια του κινδύνου. Η Εβα Γκριν, με χιούμορ κι αυτόν τον έμφυτο αισθησιασμό της, είναι αριστουργηματική ως δασκάλα/νταντά που συναγωνίζεται ακόμα και μια Μέρι Πόπινς, ως το ρολόι και τα τέλεια μαλλιά της, ακόμη κι όταν μεταμορφώνεται σε ευέλικτο κοράκι. Η Ελα Περνέλ, δροσερή και ντελικάτη, ανθίζει ως Εμα Μπλουμ. Τα συστατικά της ακαταμάχητης ερωτικής ιστορίας τοποθετούνται ιδανικά: δυο παιδιά που δεν μπορούν να βρουν το χρονικό σημείο που θα τους επιτρέψει να ζήσουν μαζί. Αλλά μετά μένουν ανεκμετάλλευτα, καθώς οδηγούνται σ’ ένα δεύτερο μέρος της ταινίας, μια καταδίωξη και «μάχη» του καλού με το κακό που περισσότερο αναδεικνύει τη χρήση των ειδικών εφέ, παρά θυμάται τις καταβολές και τα κίνητρά της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα κοστούμια, τα σκηνικά και η φωτογραφία, φτιάχνουν έναν κόσμο γεμάτο εικαστικές εκπλήξεις και παιχνιδιάρικη κομψότητα, παρότι η πρωτοτυπία κι έμπνευσή τους δεν ξεπερνούν αυτήν της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων». Ένας παραμυθένιος κόσμος όπου το αλλόκοτο, το ρομαντικό, το τρυφερό και το τρομακτικό συνυπάρχουν σε γοητευτική αρμονία. Εκκεντρικός συνδυασμός μυθοπλαστικής αφήγησης και vintage φωτογραφιών, όπου ο Μπάρτον τα συνδέει με μία υπέροχη αλληλουχία παράξενων συναισθημάτων, επενδύοντας στα αλληγορικά στοιχεία και τις διαφορετικές απόψεις που θέλει να περάσει σαν ένα βαθύ νόημα. 8/10!!
16
chinchilla 23:58
4
Mivas_Greece 21:42
Συλλογή ταινιών μυστηρίου/θρίλερ/παρωδίας μικρού μήκους. Μια συλλογή από πολλές ανεξάρτητες ταινίες μικρού μήκους. Κάποιες ήταν καλές και σοβαρές όπως το τρένο του τρόμου ή το καταραμένο σπίτι που "τρέφεται" με ζωές από ζώα ή και ανθρώπους για να δώσει έμπνευση ως αντάλλαγμα, κάποιες αν και παρωδίες ήταν ενδιαφέρουσες όπως το ρομάντζο με τον δολοφόνο κατά συρροή, άλλες ήταν πιο μέτριες όπως η πρώτη που δεν έδειξε και πολλά, αλλά και η σκοτεινή με το μύλο που δυστυχώς έπαιζαν μόνο μαριονέτες και όχι ηθοποιοί κανονικοί και οι υπόλοιπες ήταν εντελώς άθλιες παρωδίες/καφροταινίες (δηλαδή του άλλου που φύτρωσε ένα άλιεν αντί για αιμορροίδα στον κ@λο του τι να πω πια, πόσο πιο καφρίλα πια δεν έχω δει κάτι αντίστοιχο)... Δυστυχώς, στο σύνολο εντελώς άθλιες ταινίες με λίγες μόνο εξαιρέσεις. Δεν προτείνεται πάντως ούτε για τις εξαιρέσεις μιας και υπάρχουν καλύτερες. Όσον αφορά σπονδυλωτές ταινίες με ανεξάρτητες ιστορίες υπάρχουν άφθονες καλύτερες, εντελώς πρόχειρα θυμάμαι τις ταινίες VHS (βγήκε και 4η φέτος το 2021), και το Southbound (2015).

4-4.5/10 από μένα ως μέσος όρος. Μακριά.
3
Admin 21:13
2
chinchilla 20:47
1
chinchilla 20:45
Φιλικά site

Ταινίες & σειρες online με ελληνικους υποτιτλους


tenies-online.best

voody-online.com
Chat Box
tt0091042 2015/tt0091042.mp4 R-P6p86px6U 7.8 302710